Kahvathea – po wolność smaku! Kawiarnia Kraków, Krowodrza Górka. » 2010

Kawiarnia w proszku

Niestety, to nie gorący kubek, nie wystarczy zalać wodą.

Czwartkowy krajobraz po bitwie

Bałagan za barem

Widok od wejścia: PRZED...

...i PO malowaniu!

Uśpione stada Jokkmokków

Napisano w: sobota, Styczeń 30 2010, przez my sElf

Krok milowy i harówka

Biję się po rękach, żeby nie zapeszyć pisaniem, ale staram się nie być przesądna, więc…

Podobno, jak wynika z któregoś z sondaży, Polacy uważają, że sukces można osiągnąć dzięki znajomościom i ciężkiej pracy. Nie narzekam na brak znajomości. Gdyby nie one, nigdy nie poradziłabym sobie sama z załatwieniem wielu spraw i ogarnięciem wielu rzeczy (nie, zabijcie, ale nie mam pojęcia, jak robi się ścianki kartonowo-gipsowe!). Co do ciężkiej pracy, to też ostatnio mamy jej aż nadmiar, tym bardziej, że chcemy – musimy – zdążyć na poniedziałek.

W poniedziałek jestem umówiona z Sanepidem na odbiór lokalu i jest to chyba jedno z najbardziej stresujących wydarzeń w całym tym interesie zwanym gastronomią. Nie wiem, dlaczego, bo pani, z którą rozmawiałam, była przemiła, ale to chyba jak z wizytą u dentysty – część ludzi je lubi, ale większość jest przerażona.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze (proszę, proszę…), to otwieramy. Najszybciej jak się tylko da.

Napisano w: piątek, Styczeń 29 2010, przez Mrs TeATime

Życie jak w Madrycie?

Jednym z moich ulubionych pisarzy książek na pograniczu przygody, historii i literaturoznawstwa jest Arturo Perez-Reverte. Ale prócz tego, a może przede wszystkim, Hiszpan jest dziennikarzem. Dziś, czytając zbiór jego felietonów wydany w Polsce pod tytułem “Życie jak w Madrycie”, natknęłam się na felieton “Na coś trzeba umrzeć”. Tknięta przeczuciem (jeszcze niedawno sama użyłam tego sformułowania w kontekście przypowiastek o maśle) zaczęłam czytać uważniej. Nie wdając się w zbędne komentarze, pozwolę sobie przytoczyć co ciekawsze fragmenty.

“Bardzo podoba mi się pewne zdjęcie i podpis pod nim (…). Przedstawia pięćdziesięcioletniego faceta, takiego zwyczajnego człowieka, z otwartymi ustami, widelcem w jednej dłoni i nożem w drugiej, jak – aż miło spojrzeć – pałaszuje stek wołowy, dwie piędzi na dwie, z wierzchu przypieczony i krwisty w środku jak należy, kanoniczny, z butelką odpowiedniego wina.. Ale najlepszy jest podpis: “Na coś trzeba umrzeć”, które to słowa wypowiada gość od kotleta, przełykając kolejny kęs. Bardzo z siebie zadowolony (…).

Ten od kotleta, co wynika z artykułu, przez całe swoje życie jadał mięso i nie ma zamiaru zmienić zwyczajów ani ze względu na wiek, ani z powodu wściekłych krów, ani z powodu wywodów ministra zdrowia, ani z żadnego zasranego powodu (…). Ma jasno wytyczony własny kierunek. W dzisiejszych czasach nie możesz bezustannie żyć obsesją tego, co jesz, bo wtedy akt posilania się przekształci się w czystą paranoję i będziesz głodował bardziej niż rozwodnik pozbawiony otwieracza do konserw (…).

Arturo Perez-Reverte

Chodzi tylko o to, że bardzo zniewieścieliśmy i teraz już nikt nie chce ciężko pracować ani nie chce, żeby coś go bolało, ani nie chce umrzeć nawet z przepicia i nie palimy, i nie pijemy, i studiujemy etykietki, i chcemy, żeby wszystko było aseptyczne, bezbarwne, bezwonne i mdłe, i żebyśmy żyli wystarczająco długo, by dzieci wraz z zięciami do spółki wywaliły nas na siłę do domu starców, gdzie będziemy żyli dalej przez dwadzieścia kolejnych lat co najmniej, tak zadowoleni z naszej sondy, z naszego wózka inwalidzkiego i pasa przepuklinowego (…). I zapominamy, co nam przypomina facet od kotleta, że czym innym jest dbanie o siebie, a czym innym obsesja na tym punkcie – i że w sumie na coś trzeba umrzeć. I tak każde pokolenie musi tańczyć do każdej muzyki, choćby najgorszej, jaką zagra mu pech albo epoka. A przecież przez wieki ludzie jakoś żyli mimo różnych niespodzianek losu i w końcu umierali – z kotletem czy bez niego – tak jak umrzemy wszyscy. Ale nie zwracali na to aż tak wielkiej uwagi i nie robili z tego powodu tak wielkiego zamieszania. Bo kim, do jasnej cholery, zdaje się nam, że jesteśmy?”

(Arturo Perez-Reverte, Życie jak w Madrycie, Poznań 2005, s. 151-153.)

Napisano w: wtorek, Styczeń 26 2010, przez Mrs TeATime

Wegeślimak

Spokojnie – nie chcę nikogo przekonywać do przejścia na wegetarianizm. Ten wpis nie będzie też manifestem mięsożerców. Spory ideologiczne odwieszamy na haczyk, bo dziś będziemy się zastanawiać, czy można pogodzić gotowanie w duchu Slow Food z dietą wegetariańską.

Tak, z dietą, nie życiem zgodnym z wege-ideami, bo jak już pisałam, nie miejsce to na spory ideologiczne. Zatem czym jest dieta wegetariańska? W powszechnie znanym znaczeniu to sposób odżywiania polegający na eliminacji produktów zwierzęcych ze swojej diety. To wydaje się proste, ale proste nie jest, bo określenie “produkty zwierzęce” wielu wegetarian rozumie w odmienny sposób. Wszyscy zgadzają się co do jednego: nie jedzą tkanek zwierzęcych w żadnej postaci – ale zdania co do jajek, nabiału, miodu czy tzw. żywych roślin są podzielone, dlatego istnieje tak wiele odmian wegetarianizmu.

(To, co zwiemy w Polsce postem, nie jest wegetarianizmem w ścisłym znaczeniu tego słowa, bo ryby zaliczają się do królestwa zwierząt – a od niedawna ustawa o ochronie zwierząt każe je traktować równie humanitarnie jak wszystkie inne kręgowce. Dieta uwzględniająca ryby to pescowegetarianizm lub ichtiowegetarianizm.)

Jednak nie wystarczy przestać jeść mięso, żeby zostać wegetarianinem, tak jak nie wystarczy nie jeść w barach fast food, żeby uważać się za slowfoodowca. Trzeba być czujnym i uważnie czytać etykiety, by móc omijać produkty zawierające tłuszcze zwierzęce, wyciągi z kości, hormony czy mielone owady. Wbrew pozorom to bardzo popularne dodatki, zwłaszcza ten ostatni.

Tym sposobem gładko przechodzimy do zasad Slow Food, które przecież też obejmują czytanie etykiet w poszukiwaniu substancji wzbogacających smak i zapach, poprawiających wygląd itd. Wydawałoby się, że wszystko się zgadza i że bez kłopotu można być jaroszem-wolnojadem, ale… ideologia pcha się natrętnie na afisz. “Powolna” żywność musi bowiem spełniać nie tylko standardy smaku i pochodzenia, ale także etyczności, która przecież dla każdego znaczy co innego. Wegetarianinowi wystarczy, że kura wiedzie życie drobiu szczęśliwego w chowie wolnowybiegowym, weganin nawet nie tknie jajka powstałego w tej kurzej nirwanie, a mięsożerca z kury zrobi rosół i będzie się nim ze smakiem zajadał.

Jak widać, od ideologii nie ma ucieczki. Można więc powiedzieć, że w rozważaniach dotarliśmy do światopoglądowych rozstajów… I niech teraz każdy idzie w swoją stronę, bo wspólna podróż przez kulinarne bezdroża była możliwa tylko do tego momentu. Mimo to i dla wegetarian coś się znajdzie. Już wkrótce.

Napisano w: przez my sElf

Silva rerum

A tak sobie pomyślałam, że zrobię spis powszechny rzeczy, którymi się zajęłam w ciągu ostatnich dwóch tygodni, żebym mogła sobie potem pomyśleć, jaka byłam fajna i dzielna.

- robienie mebli przez stolarza – nie wypaliło z powodu zaproponowanej ceny; meble będą kombinowane z Ikei
- zakupiona kasa fiskalna
- zakupiona waga z legalizacją
- załatwianie papieru pakowego, pudełek i torebek – w trakcie
- załatwianie papilotek z nadrukiem firmowym – w trakcie (firma, z którą próbuję się dogadać, ma nieprzyjemną tendencję do ignorowania moich telefonów i maili)
- załatwianie czytnika kart płatniczych – w trakcie
- wizyta w Tepsie – jutro (jak Bóg da)
- projekt w Sanepidzie – uzgodniony
- badanie wody – pozytywne
- odbiór lokalu – umówiony
- blaty – zakupione, leżą na podłodze
- kontener na gruz – już trzeci, będzie odebrany w poniedziałek (koniec gruzu, hurra!)
- kaseton świetlny – zrobiony, przyjedzie we wtorek
- witryna chłodnicza – eee… to dłuższa historia, ale powiedzmy, że będzie we wtorek
- ubranie robocze – zakupione
- badania lekarskie (dużo badań) – zrobione
- menu – się robi
- koszulki firmowe – się robią
- prąd w lokalu – mamy
- lampy, pierdoły do lokalu, pierdoły kuchenne, talerze, miski, łyżki, filiżanki, szklanki, itd. – są
- małe i duże lodówki – kupione
- farby, płytki i dwadzieścia wizyt w Castoramie/Obi/Leroy – zakupione i odbyte (przed nami jeszcze tylko dwadzieścia kolejnych)
- półki zabarowe – są
- herbaty, kawy, filtry – są
- naprawa ekspresu – załatwiona
- głośniki – kupione
- zaświadczenie o sprawności wentylacji mechanicznej – idzie pocztą (mam nadzieję)

Niby nic takiego, ale w międzyczasie realizowałam jeszcze zamówienia na ciasta, karmiłam ekipę i pomagałam w remoncie. Dzielnie towarzyszy mi mój Miś.

Do załatwienia:
- meble na salę
- meble do kuchni
- meble barowe
- znaleźć dostawcę bułek (już mam na oku)
- zamówić ulotki
- otworzyć wreszcie ten interes!

Napisano w: sobota, Styczeń 23 2010, przez Mrs TeATime

Zdjęcia, vol. 3

Dziś dzień chciał mi udowodnić, że im bardziej wszystko powinno być dopięte, tym bardziej się rozwala. A im mniej kasy zostało, tym więcej mnoży się wydatków. Kurczę pieczone.

Ale nic to. Koniec remontu jest bliżej niż dalej, choć z każdym dniem pokłady mojej cierpliwości i… cierpliwości maleją. Żeby nie przynudzać, wrzucę nowe zdjęcia.

Toaleta dla klientów (bez dekoru i podłogi)

Tamte drzwi na razie prowadzą donikąd

Ściany wyburzone, dziury załatane, podłoga będzie w poniedziałek

Widok na miejsce, gdzie będzie bar. W kuchni ciągle bajzel

Pierwsze drzwi do jajowni, drugie do magazynu

A to zdjęcie zrobiłam przy drugich drzwiach wejściowych. Widok na socjalne.

Skończyliśmy malować korytarz, na nic więcej nie miałam dziś siły i nerwów. Jutro, jak Pan Bóg przykazał, zamiast grzeszyć (pracować), będę świętować (siedzieć w domu), bo nam w ramach mrozów padł środek lokomocji. Ale przy komputerze też mam dużo pracy, więc może to i lepiej. Kiedy mam do wyboru konfigurować cennik albo drapać gips, wybieram to drugie.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Gwoli zagajenia tematu

Gdy ostatnio na stronie polskiego Slow Foodu zobaczyłam informację o programie poświęconym tejże tematyce, z nieukrywanym zaciekawieniem zasiadłam do jego obejrzenia. Program “Ostry dyżur Jedynki” można zobaczyć TUTAJ, trwa ok. 30 min.

Choć zaczynało się dobrze – od skrótowej prezentacji założeń ruchu Slow Food, to z każdą minutą było coraz gorzej, a kompletny dramat przydarzył się, gdy głos zaczęła zabierać Pani Iwona Schymalla. Na sali, poza profesorami, władzą i dietetykiem gościła też “osobowość medialna”* w postaci Pana Okrasy. Z niejakim zdziwieniem musiałam przyznać, że Karol Okrasa i Pani Agnieszka Kręglicka byli najbardziej w temacie, jeśli mogę to tak kolokwialnie ująć. Cała reszta, na czele z prowadzącą, utożsamiała Slow Food z jakiś przedziwnym miksem tradycji żywieniowej, dietetyki i kardiologii (a zwłaszcza wyjątkowo hałaśliwa pani dietetyk).

Gdybym nie wiedziała, czym jest Slow Food, z tego programu nigdy bym się nie dowiedziała, a już na pewno wyniosłabym mylne wrażenie. Gdybym nie wiedziała, czym jest Slow Food – po tym programie z całą pewnością długo nie miałabym ochoty się dowiedzieć. Rozhisteryzowani dietetycy i bijący na alarm lekarze nie są mi po drodze. Slow Food może się z nimi zgadzać w temacie żywności przygotowywanej tradycyjnymi metodami, ale kto powiedział, że tradycyjnie znaczy zawsze zdrowo?

Mierzi mnie każdorazowe podkreślanie przez specjalistów (a może “specjalistów”) wyższości kuchni na ten przykład włoskiej nad polską. To jak wykazywanie wyższości konia pociągowego nad świnią – każde służyło czemu innemu w historii ludzkości. Gdyby Włosi (trzymając się przykładu) żyli w naszej strefie klimatycznej, kiedy zimą był śnieg i rzeki zamarzały (ja to jeszcze pamiętam!), to mogliby się co najwyżej tą swoją cudowną oliwą z oliwek po noskach posmarować. Inna kwestia to tradycja zamożności – polski chłopski stół był bogaty w pieczywo żytnie (pszenne było luksusem), rośliny przetwarzane na wszelkie możliwe sposoby i polewki piwne, a później ziemniaki. I wszechobecny głód. Niedobory występowały w zakresie tłuszczy i białek. Stół szlachecki to z kolei mięsiwa, które pokazywały status finansowy obywatela Rzeczypospolitej. W Polsce powojennej, gdy komunizm doprowadził do kompletnego pomieszania wartości, ciągle w pamięci społecznej trwał podział na mięsnych i bezmięsnych, tyle że teraz te dobra stały się udziałem innych grup społecznych. I nadal, nie zapominajmy, to właśnie określona dieta, przypuszczam, że zakodowana w genach, sprawia, że nigdy nie będziemy odżywiać się jak Włosi (mówię o ogólnie pojętym społeczeństwie, nie o jednostkach), bo będzie nam zwyczajnie za zimno!

Jeśli więc traktować Slow Food jako w pewnym sensie powrót do korzeni, do tradycji żywieniowej danego regionu i, w szerszym ujęciu, kraju, to volens nolens musimy się pogodzić, że nasza tradycja to ziemniaki, pszenica, piwo i mięso. Sorry, Winettou.

* W jednej z bardzo drogich krakowskich szkół kulinarnych na liście osób prowadzących zajęcia znajdują się przede wszystkim wybitni szefowie kuchni z przeróżnych hoteli, n.p. Pan Jan Kowalski, szef kuchni w hotelu X, po czym zostają wymienione jego tytuły i zasługi na polu kulinarnym. Na szczycie listy natomiast widnieje “Karol Okrasa – osobowość medialna”.

Napisano w: sobota, Styczeń 16 2010, przez Mrs TeATime

Chaos i zniszczenie

Jak obiecałam, przedstawiam bieżący obraz poczynionych szkód. Lokal – nie do poznania. Co tu dużo opisywać, zdjęcia mówią same za siebie.

Korytarz

Socjalne. W kawałkach

A to absurdalne przedłużenie korytarza. Ale inaczej się nie dało

To jest nasz bar!

Te romantyczne nikti to pozostałość po instalacji elektrycznej

Te romantyczne nitki to pozostałość po instalacji elektrycznej

Pamięta ktoś jeszcze poprzedni bar? Tak, stał właśnie tutaj

Kuchnia w tle wygląda niepozornie, ale zrobimy ją na bóstwo

No to póki co mamy bajzel. Ale praca idzie do przodu i od razu widać efekty. Do jutra wszystkie ścianki będą jak należy, a w przyszłym tygodniu już pewnie trzeba będzie malować. Pewnie wtedy dopiero całość nabierze kształtu.

Dziś czeka mnie badanie wody i trochę się stresuję. Jakby to o mnie chodziło, a nie o kran!

Napisano w: czwartek, Styczeń 14 2010, przez Mrs TeATime

Problem szefa

Problem szefa polega na tym, że jest szefem. I wydaje mu/jej się, że skoro zasiada na tym jakże szacownym stanowisku to był ku temu powód. Przypuszczam, że zazwyczaj tak właśnie się dzieje (w normalnych instytucjach tudzież firmach). Ja natomiast w mojej krótkiej karierze zawodowej miałam do czynienia z jednym, bardzo przykrym rodzajem szefa – “Tego, Który Wie”.

Taki szef zza wysokości swojego jakże szacownego biurka wie lepiej. Wiedzieć lepiej znaczy w tym konkretnym przypadku “usprawniać pracę, optymalizować zyski i działać tym samym na rzecz poprawy bytu pracownika”. Kupa prawda. Zgodnie z powiedzeniem – zapomniał wół, jak cielęciem był – kształtuje się osobowość osoby, która nagle zaczyna “kierować”. Jest to dla mnie absolutnie niepojęte, jak bardzo tzw. stanowisko potrafi przyprawić o nagły atak despotyzmu, idiotyzmu i nadmiaru wody sodowej w niektórych częściach ciała.

Ponieważ, jak wykazaliśmy, szef wie lepiej, przeto zaczyna tak wszystko organizować, że praca staje się niemożliwa i, jeśli pracownicy sami się nie dogadają (co zazwyczaj robiliśmy), wszystko rozpada się w drobny mak, a petenci mogą… chciałam napisać, że mogą całować klamkę, ale i tak petenci zawsze będą wrzeszczeć. Szef ponadto zazwyczaj, zostając szefem, nagle dostaje amnezji i kompletnie zapomina, czym się dana jednostka zajmuje, więc zielonego pojęcia nie ma o pracy. Ot, taki smutny wniosek z nie mniej smutnych obserwacji.

Mam na to prostą radę – szefie, do roboty! Chcesz zarządzać instytucją? Zainteresuj się, jaką pracę wykonują twoi pracownicy, a nie tylko oznajmiaj swoją wolę. Chcesz kierować kawiarnią? Stań czasem za ladą. Nagle stanie się jaśniejsze, o co te nieszczęsne “sklepowe” ciągle marudzą. Nie wpadaj w godzinach szczytu, żadając kawy. No i – spróbuj zrozumieć pracownika, co oznacza często zastosowanie bardzo prostych metod.

Jestem idealistką? Możliwe, ale poprosiłam wszystkich moich znajomych i przyjaciół, aby mocno walnęli mnie w głupi łeb, kiedy zacznę się dziwnie zachowywać. I obiecałam, że się nie obrażę. Ani nie zacznę usprawniać im pracy.

Napisano w: środa, Styczeń 13 2010, przez Mrs TeATime

“So it begins!”

Jak to rzekł król Theoden w języku prawie elfim: “So it begins”. W sobotę z pewną dozą obawy pojechaliśmy sprawdzić, czy mamy prąd. Co prawda w środę Jedyny Słuszny Dystrybutor poinformował nas, że elektryczność będzie “do tygodnia”, ale mimo wszystko miałam nadzieję, że to będzie szybciej niż później. Pierwsze niecierpliwe pstrykanie nie przyniosło rezultatu, dopiero przyświecanie sobie wyświetlaczami komórek przy skrzynce i włączanie przycisków na zasadzie “Kochanie, może to?” pomogło oświetlić lokal. Nie przypuszczałam, że tak bardzo ucieszy mnie coś tak, zdawałoby się, banalnego jak prąd!

A dziś przyjechała nasza długo wyczekiwana, cudowna ekipa remontowa i od razu przystąpiła do rzeczy, to jest do burzenia ścian. I dobrze. Nie wierzę, że WRESZCIE się zaczęło, ale się zaczęło i, jak rany!, cieszę się.

Napisano w: poniedziałek, Styczeń 11 2010, przez Mrs TeATime

Starsze wpisy »