Kahvathea – po wolność smaku! Kawiarnia Kraków, Krowodrza Górka. » 2009

Pod górkę

Próba dogadania się z deweloperem przypomina walkę z wiatrakami. Pierwsza wersja – oddamy lokal najpóźniej we wrześniu. Druga wersja – na początku listopada. Trzecia wersja – w połowie listopada. Czwarta – na początku grudnia. W zeszłym tygodniu usłyszałam: “Aaaa… lokal? To 14 grudnia.” Dziwię się, że stojąc wtedy, nie upadłam. W połowie grudnia! Sarkam w duchu bardzo nieładnie, ale, dzięki Bogu, nie jestem Julie Powell i nie będę się wyrażać publicznie.

Mój problem polega na bezustannym stykaniu się z niekompetencją. O ile staram się nie dopuszczać do sytuacji, w której z własnej winy zawalam coś istotnego, o tyle wciąż i wciąż napotykam bezmiar ignorancji i bezczelności ze strony innych. Ot, to właśnie konkretny przykład. I co z tego, że mówi się, iż deweloperzy nigdy nie dotrzymują terminów? A jeżeli ja w związku z zapewnieniami deweloperów zamawiam sobie terminy, umawiam ludzi do pracy? Dlaczego ja mam ponosić za to odpowiedzialność, a deweloper nie? Tylko dlatego, że się mówi? Jakie są konsekwencje niekompetencji? Dla nich – żadne. Dla mnie ogromne, tylko dlatego, że jestem małą myszką i wielka firma może mieć mnie za nic. Najbardziej mnie zabolało jednak to, że ani w trakcie wizyty, ani w czasie rozmowy telefonicznej nie usłyszałam ani razu: “przepraszamy”. Pan ze spokojem graniczącym (przynajmniej w moim odczuciu) z “tu-mi-wisizmem” oznajmił mi, że termin jeszcze się przesunie… już nie miałam sił ani chęci tłumaczyć, jak bardzo istotne jest dla mnie, aby jak najszybciej zacząć pracę. Odłożyłam słuchawkę telefonu kompletnie bezradna.

Dowiedziałam się dziś ponadto, że budowa tramwaju na Ruczaj ma się oddalić w czas tzw. nieokreślony, albowiem środki finansowe przeznaczone na ten cel są pilniej potrzebne, aby dokończyć budowę stadionu Wisły. Informacja jak na razie niepotwierdzona. Mam nadzieję, że to tylko głupia plotka.

Napisano w: poniedziałek, Listopad 23 2009, przez Mrs TeATime

Hic sunt dracones…

Jedyna naturalna pustynia w Polsce zanika. W Krakowie jednak pojawiła się inna pustynia – pustynia Ruczaj. Dzielnica rozwija się bardzo dynamicznie, powstają nowe osiedla, budynki użyteczności publicznej, przedszkola, sklepy, stacje benzynowe – ale mieszkańcy Ruczaju po kulturę i rozrywkę nadal muszą pielgrzymować w oddalone rejony miasta.

Pomysłem Mrs. Tea-a-Time i jej Lubego było wypełnić tę lukę. Na razie KahvaThea istnieje tylko w naszych głowach, na licznych rysunkach i projektach, i wirtualnie na tym blogu.

Ale istnieje też na mapach! W Google i w Zumi.

A jak coś istnieje na mapie i w Internecie to już prawie jakby istniało naprawdę…

Napisano w: wtorek, Listopad 17 2009, przez my sElf

Mamy pH czy nie mamy pecha?

Listopad w kuchni, listopad za oknem. To bolesne, gdy słoneczne (niekoniecznie ciepłe) dni przeplatają się z paskudnymi i deszczowymi, przy czym tych drugich jest zdecydowanie więcej. W takie dni dopadają nas ataki czarnego humoru, a tematem rozmów staje się kuchnia i koty. Z pasją dzielimy się opowieściami o kotach kradnących cieplutkie sajgonki i jajnikach* podjadających słoninę sikorkom. W tym miejscu przypomina mi się bardzo filmowy obraz, jakiego doświadczyłam, gdy ostatnio, stojąc w kuchni, zobaczyłam moją kotkę schowaną za chmurą fruwających włochów. “Nigdy nie patrz pod światło, gdy masz w domu koty”, zostałam ostrzeżona – post factum niestety. Koty. Koty powinny zostać umieszczone na liście sanepidowskich kuchennych szkodników. Zaraz po owadach biegających, a przed szczurami.

Co mi przypomina o dwóch nieuchronnościach, jakie naszły mnie wczoraj. I dobrze w zasadzie, bo mam je za sobą i mogę zająć się dalszym działaniem. To żaden krok dla ludzkości, ale ogromny dla mnie, mogłabym sparafrazować. Dostałam zgodę na pracę w kuchni bez okien! Zgoda jest pełna paragrafów, artykułów i rozporządzeń, a odwołać się od niej nie można (na szczęście nie muszę), więc nie będę do nich wracać. Ze względów formalnych wszystko jest w porządku.

Czas wieczorno-popołudniowy spędzałyśmy z my sElf na szkoleniu z zakresu podstawowych zasad higieny, GHP, GMP i HACCP. Pewne sprawy były oczywiste, wiele bardzo nowych, a część naprawdę przydatnych. Zatem w skrócie – najistotniejsze dla mnie rzeczy:
1. Nie muszę mieć próbek! Wieść to cudowna i miód na me serce, bo trzymanie próbek żywności to jedna z najbardziej uciążliwych czynności, jakie miałam w swojej wizji pracy kuchennej. Gwoli wyjaśnienia, nie muszę trzymać próbek, gdyż KT jest zakładem żywienia zbiorowego otwartego (czyż to nie obrzydliwa nazwa?). Wniosek – nigdy w życiu nie założę przedszkola.
2. Nie ma co panikować. Wiele przepisów jest zbyt ogólnych, żeby popadać w paranoję (jak mnie podsumował w pewnej chwili pan prowadzący szkolenie). Ściany nie muszą być wyłożone płytkami (ale i tak będą), a jajka nie muszą leżeć w szóstej (jak naliczyłyśmy na szybko) lodówce. I nie musimy płukać warzyw i owoców w chlorze (sic! – barbarzyński francuski obyczaj).
3. HACCP nie jest aż TAKI straszny pod warunkiem, że przysiądziemy nad nim już teraz, a nie wtedy, gdy będziemy musiały wybierać odcień zieleni z mieszalnika czy zastanawiać się, jaka bejca ma atest, a jaka nie.

Nasz szkoleniowiec był bardzo rzeczowy (lubię mieć zajęcia z osobami, które wiedzą, o czym mówią, a nie tylko teoretyzują), widać było aż nadto, że pewne sprawy musi omówić, a inne przychodzą mu z bólem serca, do czego zresztą sam się przyznał, gdy przeszliśmy do zagadnień związanych z dietetyką i wartościami odżywczymi produktów (“Nie mogę o tym zbyt dużo myśleć, za bardzo lubię dobrze zjeść”). Było dużo śmiechu, trochę oburzenia na absurdy legislacyjne, krztyna obrzydzenia w trakcie opowieści o lepie na muchy i serze z rodzynkami (domyślcie się puenty) czy myszy w charakterze wkładki mięsnej w chlebie. Ogólne wrażenie – bardzo pozytywne. Jak na razie chwalę sobie Powiatowy Sanepid krakowski na Gazowej i kontakty z nimi. Mam nadzieję, że to się nie zmieni.

*To pewnie oczywiste, że pisząc o jajnikach, mam na myśli jamniki, ale gdyby ktoś nie wiedział…
** “Mamy pH czy nie mamy pH…” było zdaniem wypowiedzianym przez pana od szkolenia. Choć w pierwszej chwili zrozumiałam go zupełnie opacznie, czemu dałam wyraz w tytule. A pecha oczywiście nie mamy.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Listopad w kuchni

Listopad to problematyczny miesiąc – w Polsce zwykle robi się chłodno już w październiku, a tymczasem w sklepach czekają jesienne owoce, czekające niecierpliwie na przetworzenie w liczne szarlotki, gruszki w winie, knedle ze śliwkami i dżemy z żurawiną.

Temperatura za oknem narzuca wręcz szafowanie przyprawami, które w lecie stosuje się w dawkach homeopatycznych, jeśli w ogóle. Cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon rozgrzewają i przywodzą na myśl upalne kraje Orientu, a przy tym tak doskonale komponują się z naszymi rodzimymi owocami.

Oto połączenie wschodnich przypraw i polskiej jesieni: ciasto kardamonowe z gruszką i sosem cynamonowym. Świetnie smakuje zarówno ze szklanką zimnego mleka, jak i gorącą jak piekło kawą. Zachwyca orientalnymi aromatami i kontrastującym z nimi miękkim, słodkim miąższem.

ciasto1

Napisano w: piątek, Listopad 6 2009, przez my sElf

Varia

O czym to było ostatnio? Aaa… o szklankach z Selgorsa. W międzyczasie do kolekcji doszły lampki w ilości szt. 11 (bo dwunastej zabrakło, zostały tylko różowe), tablica do wypisywania na niej zmiennego menu (np. dziś polecamy tartę z gruszkami!), o taka…

wiszaca-dab

… oraz młynek koloidalny. Ja nie miałam pojęcia, że to ustrojstwo jest tak okropnie wielkie! I ciężkie! Mam wizję, jak zlew pęka, a młynek razem z nami i podłogą zapada się na samo dno piekieł, gdzie już czeka na nas Sanepid, który kazał nam to zamontować (nie będę zbyt głośno wspominać o tym, że decyzji nadal nie ma).

Miałyśmy urządzić sobie sesję zdjęciową w kuchni my sElf, ale pani fotograf się pochorowała (nie, nie, to nie AH1N1, nie ma co szukać sensacji). Siedząc z markotną miną przy stole, zaproponowałam: “Skoro już mamy nakupione tyle jedzenia, to może zróbmy to, co miałyśmy zrobić.”

W szale tworzenia zrobiłyśmy nawet więcej. I tak powstały: czekoladowe puzderka z wiśniami i bitą śmietaną, mocno alkoholowe ziemniaczki z rodzynkami i kokosem, pralinki a’ la rafaello (podobno nawet smaczniejsze) i biszkopciki z bitą śmietaną (“te są najlepsze, mówię pani”). A pomiędzy robieniem jednych i drugich skonstruowałyśmy menu, co okazało się nie taką prostą czynnością. Wyszło bardzo kawowo, bardzo herbacianie i bardzo słodziutko.

Z informacji i zdziwień parafialnych: mam wrażenie, że ten blog pomaga uczniom w pisaniu wypracowań. Moje ulubione frazy z wyszukiwarek: “nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło; przykład konkretnej przygody” albo “z czym kojarzy mi się mały dom rodzinny” oraz “moja pierwsza wizyta w Krakowie – opis przeżycia”. Natomiast ostatnio hiciorem jest “od jakich zwierząt pochodzi mięso wołowe”. Większość osób, które pytałam, twierdziło, że od kur, ale mogą się mylić. Jakieś inne pomysły?

Napisano w: czwartek, Listopad 5 2009, przez Mrs TeATime

Błędne koło

Życie w Polsce przypomina momentami poruszanie się w błędnym kole – albo pokonasz demony, albo oszalejesz. Ostatnia sytuacja, jaką napotkałam na swej firmowej drodze, najlepiej tego dowodzi. Otóż, aby móc rozpocząć dostosowanie lokalu do moich potrzeb – tj. małej pracowni cukierniczej, muszę mieć zatwierdzony przez PSSE projekt. Jest tylko mały haczyk – kuchnia nie ma dostępu do światła dziennego. W związku z tym, zanim w ogóle złożę projekt do zatwierdzenia, muszę uzyskać zgodę, tym razem Inspektora WSSE, na “odstępstwo od warunków oświetleniowych w lokalu” (to znaczy, ja deklaruję, że nikt tam nie będzie pracował dłużej niż 4 godziny dziennie, a oni, mam nadzieję, wyrażają na to zgodę).

W ubiegły wtorek zaniosłam wniosek z dołączonymi rzutami i przekrojami kuchni. Zadzwoniłam w piątek – nic, zadzwoniłam wczoraj i odbyłam taką mniej więcej rozmowę:
- Dzień dobry. No jeszcze nie zajęliśmy się pani projektem. Muszę najpierw obejrzeć sobie tę kuchnię.
- Ale…ta kuchnia jeszcze nie istnieje.
- Jak to? Nie ma budynku?
- Budynek jest, ale jeszcze nie mam kluczy.
- To nie można tam wejść?
- Można, ale wpierw muszę się umówić z biurem nieruchomości i deweloperem.
- Aha. No to nic, tak czy siak muszę tam podjechać, to sobie obejrzę i spróbuję wejść do środka. Proszę zadzwonić w środę.

Zatem – muszę mieć zgodę, żeby móc zrobić kuchnię. A żeby dostać zgodę, muszę pokazać kuchnię. Czyż to nie absurdalne?

Napisano w: wtorek, Listopad 3 2009, przez Mrs TeATime

“Tortilla soup”

Czy można ze zmartwienia postradać zmysły?
Czy można być kucharzem, nie czując smaku?
Czy miłość i dobra kuchnia wystarczą, żeby zapewnić dzieciom szczęście?

“Tortilla soup” to apetyczny, pogodny film z gotowaniem w roli głównej – liczne sceny, podczas których przygotowuje się najbardziej wymyślne potrawy kuchni latynosko-amerykańskiej, sprawiają, że ślinka napływa do ust i zapomina się o tym, że za oknem europejski ziąb i wilgoć. Takie jest bowiem ich zadanie – nie bez powodu hasło reklamowe filmu brzmi “Komedia, która pobudza apetyty”. Zbliżenia na kukurydzę, wyrób pędzla z liścia czy bulgoczące na dziesięciopalnikowej kuchni garnuszki z sosami są nakręcone z prawdziwym wyczuciem, bez niepotrzebnej mistyki, jaka często otacza gotowanie w filmach kulinarnych. Nam szczególnie przypadł do gustu sposób podawania guacamole.

A tutaj dla chętnych jest przepis na tytułową zupę.

Napisano w: niedziela, Listopad 1 2009, przez my sElf