Kahvathea – po wolność smaku! Kawiarnia Kraków, Krowodrza Górka. » 2009

Głos nadziei w sprawie podatku

Wpis na blogu z 10 lipca a.D 2009:

Przypomniała mi się ożywiona dyskusja (a właściwie ożywiony monolog) połączona z machaniem rękami i głośnym wyrażaniem swego zdziwienia tudzież oburzenia, jaką przeprowadziłam z moim dawnym kolegą z lat jeszcze licealnych. Utrzymana była w nurcie popularnego u mnie ostatnio bezsilnego marudzenia na polskie absurdy prawno-finansowe.
- Bo powiedz mi, dlaczego we wszystkich raportach, we wszystkich krajach, gdzie jest podatek liniowy, nagle tego podatku zaczęło spływać więcej? Dlaczego wciąż się mówi – bardziej i mniej oficjalnie czy naukowo, że obniżenie podatku korzystnie wpływa na publiczne finanse? Bogaci wychodzą wreszcie z szarej strefy i tak dalej…
Prawnik cywilny potaknął bez słowa.
- Zatem skoro tak jest w innych krajach i zostało to udowodnione, i ciągle się o tym mówi, to dlaczego w Polsce nasze władze, jak osły, nie dość, że nie wprowadzą podatku liniowego dla wszystkich, to jeszcze zastanawiają się nad podniesieniem podatku w rok po jego obniżeniu!
- Ponieważ wpływ do budżetu nie byłby odczuwalny JUŻ. A to jest dla nich nie do przyjęcia – wyjaśnił mi Ziemowit.

Przypomniała mi się ta rozmowa, gdy trafiłam dziś na TEN artykuł w Onet.Biznes. Może RPO coś wywalczy dla nas, biednych ludków? Mam nadzieję. Inaczej pozostanie mi ekwilibrystyka z podatkiem liniowym w obecnej formie.

Napisano w: wtorek, Lipiec 28 2009, przez Mrs TeATime

Pochwała radości

Wpis na blogu z 7 lipca a.D. 2009:

Jeszcze raz dziś czytałam sobie Manifest Slow Food i ich (naszą) filozofię. I trafiłam na coś bezczelnie cudownego:

“Nic więcej przyjemności nie sprawia niż fantazjowanie o lepszym świecie, kreślenie jego zwyczajów i cieszenie się z poczucia wspólnoty, zarówno picia jak i zabawy, odpoczynku i czytania. By to się jednak stało możliwe, niezbędny jest pewien stopień bezstronności, obiektywności, chwila spokojnego, lepszego wykorzystania bezczynności… nawet w łóżku, w którym śni się przed wyjściem do ludzi.”

Sens zabawy, picia i jedzenia zasadza się na towarzystwie innych ludzi. Gina Mallet wspomina, jak od dzieciństwa jedzenie nie kojarzy jej się z aktem pochłaniania posiłku (“Nie jesteśmy samochodami. Nie traktujmy potraw jak paliwa, które wrzucamy w siebie i jedziemy dalej”), ale z tradycją spotkań z rodziną przy wspólnym stole. Jest to taka sama tradycja jak rodzinne zdjęcia, pamiętniki i historie. Jak babcine receptury na serniki i szarlotki, jak niezapomniane biszkopty mamy i zeszyt zapisany drobnym technicznym pismem taty, gdzie znajdowałam takie cudeńka jak ciasteczka anyżkowe i “kocie oczka”.

Rodzinne tradycje i historia – każdy przekazuje je, jak potrafi najlepiej. Musi, to nasz obowiązek. Ja magię domu zamykam w zapachach kuchni, aromatach korzennych przypraw i palcach ubrudzonych mąką. I chcę się tym dzielić.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Święto Chleba

W dniach 13 i 14 czerwca w Krakowie na Placu Wolnica odbywało się Święto Chleba i V Małopolski Festiwal Smaku pod patronatem m.in. SlowFood. Jako miłośniczki dobrego jedzenia nie mogłyśmy przegapić takiej okazji.

Wpis na blogu z 15 czerwca a.D. 2009:

Święto Chleba i V Małopolski Festiwal Smaku upłynęły w atmosferze wietrzno-słonecznej. W sobotę urywało głowę, za to niedziela była wyjątkowo piękna. Na początek uczestniczyłyśmy we Mszy w towarzystwie pocztów sztandarowych cechów piekarzy i cukierników w intencji tychże (poczuwam się do bycia cukiernikiem). Pochłonęłyśmy (ja i my sElf) ogromne waty cukrowe (“Mała? Po ile jest mała? Nie wiem. Dwa złote? Ja, proszę pani, małej nie robię, bo nigdy nie wiem, jaka to mała, a jaka duża.”), oczekując na Roberta Makłowicza, który miał zrobić wykład o historii polskiego chleba. Pan Makłowicz co prawda opowiedział, jak to w Chorwacji pieką tylko jasny chleb, a nie ciemny i że on zabiera w każdą swoją podróż polski chleb, ale poza tym niewiele więcej mogłyśmy się dowiedzieć.

Ale jest wymierny i ważny efekt naszej wizyty na Placu Wolnica. Mamy telefon do osób prowadzących fermę drobiu szczęśliwego w Trzemeśnej.
(- Trzemeszno? – wytrzeszczyła oczy my sElf – Przecież to pod Poznaniem!
- Trzemeśna. Spod Myślenic, proszę pani – wytłumaczył nam Pan-Od-Jaj.)
Przynajmniej jeden aspekt prowadzenia SlowFoodowej kawiarni rozjaśnił się nam i wyprostował.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Czasem udaje się przeżyć

Nasza pierwsza wizyta w Sanepidzie zaowocowała tylko kilkoma luźnymi uwagami ze strony pani urzędniczki, podsumowanymi zjadliwym: “A co się pani mnie pyta? Niech sobie pani znajdzie dobrego projektanta.” No to gdzie mam pytać o wymogi Sanepidu, jeśli nie w Sanepidzie? Nie wiem. Drugi raz poszłam sama i…

Wpis z 8 czerwca 2009 r.:

Byłam w Sanepidzie. Pod drzwiami ściskałam projekty od Pani Iwony i trzęsłam się jak przed wizyta u dentysty. Co takiego ma w sobie ta instytucja, że wywołuje blady strach u biednych obywateli? (Oczywiście tych, którzy chcą postępować zgodnie z procedurami).
Weszłam grzecznie, pochyliłam się nad panią z kawką w ręku i zapytałam, z kim mogę skonsultować projekt. Pani rozejrzała się błagalnym wzrokiem po pokoju:
- Miiiichaaał…! Zajmiesz się panią?
Pan Michał się zajął i muszę stwierdzić jedno – nie ma to jak facet w administracji. Nie dość, że mnie nie spławił, to jeszcze pomógł (sic!), a nawet biegał konsultować mój projekt z szefową po tym, jak “zabiłam mu klina odpadami”.
Poznałam przy okazji nowe słówko: “młynek koloidalny” (w przedziale od 600 zł do 2500 zł) – dopisuję do listy nowych znaczeń i nowych wydatków.
Pan Michał przepraszał mnie za każdym razem, gdy po jego uwagach dorysowywałam na projekcie kolejną ściankę działową i umywalkę. To pewnie z powodu mojej rzednącej miny. Ale postanowiłam się go trzymać. A nuż będzie odbierał nasz lokal.
Aha. Sala konsumpcyjna może mieć 3 metry wysokości, ale kuchnia powinna mieć 3,30 m. Fajnie. Mam podnieść sufit? Trzeba będzie pisać prośbę do Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej. Ech, Sanepid…

Edit: Ponieważ kilka osób zadało pytanie (w tym moja Wspólniczka, więc tym bardziej czuję się zobligowana), co to jest młynek koloidalny, przeto zamieszczam opis łopatologiczny i zdjęcie. Otóż jest to maszynka, która na wszystkich amerykańskich filmach psuje się pod zlewem, po tym, jak komuś wpada do środka ręka. Ma to urządzonko mielić drobne odpady organiczne, a dzięki połączeniu z kanalizacją, nie trzeba się nimi potem przejmować.

Mój mąż twierdzi, że walczymy z potworami: “Bo widzisz…” – tłumaczy mi – “Kiedyś ludzie byli gnębieni przez smoki i bandytów, którzy gwałcili i palili wioski, a teraz mamy sanepid czy inne urzędy.”

Napisano w: przez Mrs TeATime

Makaron, koszer i jajka

Zupełnie osobna historia to nasze boje z miejscem na kawiarnię. Już wiedziałyśmy, że to ma być Ruczaj, jednakże pierwsza wizja lokalna ukazała nam tragizm sytuacji i dała odpowiedź na dręczące nas pytanie: “Dlaczego dotychczas nikt nie stworzył na Ruczaju kawiarni?” – ponieważ nie ma tam miejsc nadających się pod kawiarnię! Czyż to nie absurdalne? Osiedla, które zamieszkują tysiące ludzi, nie oferują nic poza kwestiami sypialnymi, kilkoma warzywniakami, fryzjerem i monopolowymi.

Dwa miejsca o mało zachęcających nazwach (“Drink bar” i “Drink bar Rivana”) oglądałyśmy przez zaciemnioną szybkę. Nie, to zdecydowanie nie było to, czego szuka głodny student. Udało się nam wypatrzyć jakiś nowopowstający budynek. Mail od dewelopera brzmiał mocno pesymistycznie – “nie, nie, nie, nie wynajmiemy pani lokalu.” Dlaczego? “Bo już tam ma być snack-bar.” I co z tego? – zapytałam w duchu – Od kiedyż to deweloperzy szerzą praktyki monopolistyczne? Dopiero wizyta osobista i zadanie tego pytania na żywo pomogło. Okazało się, że właściwie nie mają nic przeciwko, tylko że… no właśnie, cena okazała się dość zaporowa.

Nic to. Druga wizja lokalna ukazała inną możliwość, nieco bardziej zachęcającą i, jak się okazało po długich rozmowach, odpowiednią dla nas. Zatem mamy lokal w stanie mocno deweloperskim, bez podłóg, z gołymi ścianami, które i tak musimy wyburzyć, bo nijak mają się do projektu.

Kształtów nasza kawiarnia będzie nabierała, jak zwykle, dzięki pomocy dobrych ludzi. Przystosowaniem wnętrza zajmie się firma APKing, a projekt przygotowała dla nas Pani Iwona Rednau.

Wpis na blogu z 29 maja a.D. 2009:

Po wczorajszym spotkaniu z panią projektantką nasza kawiarnia zaczęła nabierać kształtu i duszy. Nawet ja(!) zaczęłam sobie coś w wyobraźni wizualizować (tylko za nic nie mogłam pojąć o jakim makaronie projektantka i my sElf mówią). Spędziłyśmy wieczór w McDonaldsie – było lepiej niż się spodziewałam, ale to nie sprawi, że przestanę kontestować to miejsce (właściwie piłam tylko herbatę).
Dwa szybkie wnioski na świeżo po spotkaniu:
- “Chodzi o to, żeby jajka nie mieszały się z talerzami” – to ja.
- “HACCP jest gorszy niż koszer” – to my sElf.

Pewnie, że gorszy. Przygody z Sanepidem to zupełnie osobna historia.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Kawa po polsku, czyli zakładanie interesu w RP

Czasem dopadają chwile zwątpienia. Zazwyczaj idę wtedy do kuchni, by tam dać upust nerwom przy tarcie z jabłkami i cynamonem. W drugiej kolejności wypłakuję wszystkie żale w ramię małżonka. Z rzadka przelewam to wszystko na internetowy papier.

Wpis na blogu z 11 maja a.D. 2009:

Kolejny weekend szkoleniowy za mną. “Aspekty prawne prowadzenia działalności gospodarczej.” Kiedy mnie pytają: “Nie przeraża cię to?”, mam jedną odpowiedź – Nie.

Nie przeraża mnie. Przestało jakiś czas temu. Nie myślę o tym, nie zastanawiam się, jak bardzo to wszystko jest bezsensowne, pozbawione jakichkolwiek podstaw logiki i ładu. Wysłuchuję spokojnie tego, co ci wszyscy ludzie (specjaliści) do mnie mówią, notuję skrupulatnie, a następnie PRZYJMUJĘ DO WIADOMOŚCI, po czym – znacznie częściej – wliczam w koszty.

Po pierwsze: zasada jednego okienka
Od 31 marca b.r. panuje w Polsce (haha! haha!) zasada “jednego okienka”. To znaczy, zamiast jednostronicowego formularza składamy przy rejestracji firmy formularz siedmiostronicowy przypominający wyglądem PIT, ale w zamian nie musimy chodzić osobiście do Urzędu Statystycznego, Skarbowego i ZUS, bo UM ma to załatwić za nas. Tak wygląda teoria.
Praktyka: Urząd Skarbowy nie zgodził się, byśmy samodzielnie w UM wybierali formę opodatkowania, w związku z czym musimy udać się osobiście do US, ponieważ nasz podpis złożony przy pani urzędniczce w UM ma mniejszą wagę niż nasz podpis złożony przy pani urzędniczce w US. Co w tym wszystkim najzabawniejsze, wcześniej dało się UM i Statystyczny załatwić w jeden dzień. Obecnie musimy czekać, aż UM prześle nasze zgłoszenie (pocztą) do statystycznego i potem czekać dalej, aż wróci ono do UM. Cała procedura może trwać do 30 dni. Oczywiście, jeśli się pomylimy, zabawa zaczyna się od nowa. Dopiero po uzyskaniu zaświadczenia z UM możemy udać się do US.

Po drugie: wynagrodzenia
Z zasady jestem uczciwym człowiekiem. Zdarzają mi się kłamstewka, nie ukrywam tego, ale sam proces kłamania jest dla mnie dużym dyskomfortem psychicznym. Z tych samych powodów nigdy nie ściągałam, panikowałam, gdy zapomniałam kupić bilet i nie oszukiwałam pracodawcy, że go uwielbiam. Dlatego też chcę uczciwie, bez kombinatoryki stosowanej zatrudniać moich pracowników, od początku płacić im normalne wynagrodzenia i nie kantować przy pomocy niekończących się umów-zlecenie. Niemniej rozumiem tych, którzy płacą swoim ludziom minimalne wynagrodzenie (ok. 1270 zł brutto), a resztę wykładają “pod stołem”.
Składki obowiązkowe w państwie polskim liczone od kwoty brutto:
1. Te, które pracownik widzi: emerytalna – 9,76%, rentowa – 1,5%, chorobowa – 2,45%, zdrowotna – 9% + podatki
2. Te, których pracownik nie widzi, a płaci je za niego pracodawca: emerytalna – 9,76%, rentowa – 4,5%, wypadkowa – między 0,8% a 3,6%, fundusz pracy – 2,45%, fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych – 0,1%.
Tzw. narzuty za wynagrodzenia, czyli to, co jest ponad kwotą netto, wynoszą w Polsce niemalże 50% i stawiają nas tym samy na czele wszelkich światowych rankingów kosztów pracy (równocześnie jesteśmy na 147 miejscu na ok. 160 państw w rankingu swobody gospodarczej – gdzieś między Senegalem a Zimbabwe).

Po trzecie: co muszę odwiedzić, nim założę firmę (oczywiście mowa tylko o administracji)
1. Urząd Miasta
2. Urząd Statystyczny (obecnie teoretycznie nie)
3. Punkt wyrabiania pieczatek
4. Bank
5. Urząd Skarbowy
6. ZUS (nie mogę się doczekać)
7. Sanepid
8. PIP
9. Urząd Celny (sic!)
10. Urząd Marszałkowski
W każdym z tych miejsc zostawiam kilkustronicowe formularze, oświadczenia, zaświadczenia ze wszystkich poprzednich miejsc, prośby, rzadziej groźby, ponaglenia i tzw. “czynny żal” (zdarza się). Ponadto co miesiąc do części z tych miejsc wysyłam formularze, oświadczenia, zaświadczenia… Dla niektórych z tych urzędów (zwłaszcza skarbówki, sanepidu i PIP) muszę prowadzić około 10-15 różnych ewidencji, spisów z natury itp.
Muszę zakupić kasę fiskalną i wagę fiskalną, która jest 10 razy droższa od zwykłej tylko dlatego, że ma zaświadczenie, iż może być używana w sklepie (co mi przypomina cały przemysł ślubny – zwykły bukiet kosztuje 30 zł, ale ślubny 200 zł – tylko dlatego, że nazywa się “ślubny”).
Sanepid zmienia swoje przepisy co 3 miesiące, przynajmniej raz na pół roku przychodzi na kontrolę. Nikt normalny nie będzie robił remontu tylko po to, żeby się dowiedzieć, iż za trzy miesiące musi przerabiać z powrotem, więc płaci kary. Dzięki temu Sanepid ma fundusze na funkcjonowanie. Po drodze – wdrożenie HACCP, GMP i GHP – bo Unia.
To nie koniec, ale…

Dotarłeś aż tutaj, Drogi Czytelniku? Oj, przepraszam, rozpisałam się chyba… Mam wizję siebie siedzącej w ciemnej spelunie z papierosem w ręku, wygłaszającej spokojnie to wszystko.
Nie, nie żalę się. Jak powiedziałam na początku – ja to przyjmuję do wiadomości. Nie martwię się – co mi to da? Płakałam – tylko raz. Krótko. Nie poddam się, bo perspektywa życia z marzeniem, którego nie ziściłam tylko z powodu tego, że urodziłam się w takim, a nie innym kraju, jest zbyt straszna.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Pierwsze naprawdę poważne kroki

Wpis na blogu z dnia 22 kwietnia a.D. 2009:

Dokonałam zakupu ekspresu do kawy. Ja nie wiem, może się mylę, ale stoją u mnie dwa naprawdę duże pudła, niedługo dojadą kolejne, więc to chyba znak, że już nie ma absolutnie żadnego odwrotu, czyż nie?
Ekspres wygląda tak:

Ekspres
Jest malutki (tu powinien pojawić się histeryczny śmiech) i śliczny. No dobrze. Jest śliczny i stosunkowo malutki. Do tego dostałam komplet 12 filiżanek do espresso Gaggia, które tym razem na pewno są malutkie i śliczne oraz młynek do kawy. I niespodziankę od firmy – kilogram kawy na dobry początek. Mała rzecz, a cieszy.

Czekam też cierpliwie na wyparzarkę i hacap. Robi się już naprawdę poważnie.

Tak swoją drogą ta “Ustawa o warunkach żywienia” jest straszna, przebrnęłam przez 80 stron i nie jestem mądrzejsza niż byłam. Ale dumniejsza. Bo przebrnęłam.

Do ekspresu wkrótce dołączyła rzeczona zmywarko-wyparzarka, a także:
- naświetlacz do jajek
- piec konwekcyjny
- szkolenie i dokumentacja HACCP

Moje mieszkanie coraz bardziej przypomina magazyn ze sprzętem gastronomicznym. Jeszcze trochę.

Napisano w: poniedziałek, Lipiec 27 2009, przez Mrs TeATime

Dlaczego będę piekła sama?

Wpis na blogu z dnia 13 kwietnia a.D. 2009:

O! O! Mam kolejny “KahvaTheowy” cytat:

“A ciasta robię sama. Dlaczego? Bo uwielbiam robić ciasta. Poza tym wiem, że nikt nie zrobi tak dobrych ciast jak ja.”

To moja odpowiedź dla wszystkich marud i czarnych proroków, którzy twierdzą, że robienie samodzielnie tego, co w menu, jest głupotą. Jak widać – motyw sprawdzony i działa, bo to cytat za panią Marią Domańską , która założyła kawiarnię “Weranda” przy udziale projektu “SpełniONA w biznesie”.

“Ludzie zawsze to doceniają: pasję w drugim człowieku i włożone w to serce.”

Napisano w: przez Mrs TeATime

Plany na przyszłość

Końcem marca rozpoczęliśmy etap szkoleń “Zarządzanie małą firmą” i doradztwa indywidualnego. Chyba wszyscy trochę się obawiali, jak to będzie wyglądało. Piętnaście osób przekonanych o swojej wartości, zmotywowanych do granic możliwości – a w perspektywie konkurs i ciągła rywalizacja. Ale było wspaniale, miałam cudowną grupę pozytywnych ludzi, którzy wiedzieli, czego w życiu chcą i co pragną zmieniać. Na pierwszym spotkaniu na pytanie, jak się czujemy, padła odpowiedź: “A jak mamy się czuć? Świetnie! Przecież jesteśmy najlepsi.”

I byliśmy. Nawet na tych trudnych spotkaniach, kiedy grupa hobbystów i pasjonatów musiała zderzyć się z twardą rzeczywistością analizy finansowej i aktów prawnych regulujących działalność gospodarczą.

Wpis na blogu z dnia 9 kwietnia a.D. 2009:

Na ostatnim spotkaniu z prawnikiem – doradcą padło pytanie:
- A jak przyjdzie pięciu studentów i każdy usiądzie przy osobnym stoliku?
- Hmm… no to nic, przecież ich nie wyrzucę.
- Ale zajmą dużo miejsca, nie generując zysków.
- Oj…ludzie dadzą sobie radę. Poza tym ma to funkcję integrującą. Zdecydowanie za mało się do siebie uśmiechamy.
- A jeśli przyjdzie ich tak wielu, że nie zmieszczą się w kawiarni, to co pani zrobi?
- Jak to co? Otworzę drugą kawiarnię!

Napisano w: przez Mrs TeATime

Nieproekologicznie

Wpis na blogu z dnia 6 kwietnia a.D. 2009:

Kończę czytać Ginę Mallet. Ostatni rozdział traktuje o rybach. I znalazłam tam cudownie antyekologiczny cytat (nie, żebym miała coś przeciw drzewom i wielorybom, ale ruch Zielonych uważam za mocno zeschizowany – pewnie normalni ludzie to samo mówią o Slow Food).

“Ekolodzy dopytują się, dlaczego krewetek nie hoduje się na lądzie. To mówią ludzie, którym nie zależy na smaku tego, co jedzą. Krewetki z Ekwadoru są tak wyśmienite właśnie dlatego, że hoduje się je w morzu; przeniesione do zamkniętych zbiorników na lądzie, straciłyby swój smak. Nie widzę sensu hodowania krewetek bez smaku. Czasem myślę, że ekolodzy, zamiast zrozumieć, dlaczego ludzie tak bronią prawa do jedzenia smacznej żywności, koncentrują się na szerzeniu w nich poczucia winy, że ich gusta są nie proekologiczne.“

To mi nasuwa nową refleksję. Czy Slow Food musi iść na noże z Green Peace?

Jak twierdzi my sElf: “Musi. Bo Slow Food kultywuje tradycję w kuchni, a organizacje proekologiczne tudzież ruch wegetariański uważają większość tradycji za niehumanitarne lub po prostu przestarzałe. Punkt wspólny znajdują w temacie żywności wysoko przetworzonej i/lub okraszonej chemią.”

To prawda. Znalazłam punkt dwa punkty “na styku”: tzw. “sprawę McLibel” i faktycznie – żywność GMO.

Napisano w: przez Mrs TeATime

Starsze wpisy »