Kahvathea – po wolność smaku! Kawiarnia Kraków, Krowodrza Górka.

Gwoli zagajenia tematu

Gdy ostatnio na stronie polskiego Slow Foodu zobaczyłam informację o programie poświęconym tejże tematyce, z nieukrywanym zaciekawieniem zasiadłam do jego obejrzenia. Program “Ostry dyżur Jedynki” można zobaczyć TUTAJ, trwa ok. 30 min.

Choć zaczynało się dobrze – od skrótowej prezentacji założeń ruchu Slow Food, to z każdą minutą było coraz gorzej, a kompletny dramat przydarzył się, gdy głos zaczęła zabierać Pani Iwona Schymalla. Na sali, poza profesorami, władzą i dietetykiem gościła też “osobowość medialna”* w postaci Pana Okrasy. Z niejakim zdziwieniem musiałam przyznać, że Karol Okrasa i Pani Agnieszka Kręglicka byli najbardziej w temacie, jeśli mogę to tak kolokwialnie ująć. Cała reszta, na czele z prowadzącą, utożsamiała Slow Food z jakiś przedziwnym miksem tradycji żywieniowej, dietetyki i kardiologii (a zwłaszcza wyjątkowo hałaśliwa pani dietetyk).

Gdybym nie wiedziała, czym jest Slow Food, z tego programu nigdy bym się nie dowiedziała, a już na pewno wyniosłabym mylne wrażenie. Gdybym nie wiedziała, czym jest Slow Food – po tym programie z całą pewnością długo nie miałabym ochoty się dowiedzieć. Rozhisteryzowani dietetycy i bijący na alarm lekarze nie są mi po drodze. Slow Food może się z nimi zgadzać w temacie żywności przygotowywanej tradycyjnymi metodami, ale kto powiedział, że tradycyjnie znaczy zawsze zdrowo?

Mierzi mnie każdorazowe podkreślanie przez specjalistów (a może “specjalistów”) wyższości kuchni na ten przykład włoskiej nad polską. To jak wykazywanie wyższości konia pociągowego nad świnią – każde służyło czemu innemu w historii ludzkości. Gdyby Włosi (trzymając się przykładu) żyli w naszej strefie klimatycznej, kiedy zimą był śnieg i rzeki zamarzały (ja to jeszcze pamiętam!), to mogliby się co najwyżej tą swoją cudowną oliwą z oliwek po noskach posmarować. Inna kwestia to tradycja zamożności – polski chłopski stół był bogaty w pieczywo żytnie (pszenne było luksusem), rośliny przetwarzane na wszelkie możliwe sposoby i polewki piwne, a później ziemniaki. I wszechobecny głód. Niedobory występowały w zakresie tłuszczy i białek. Stół szlachecki to z kolei mięsiwa, które pokazywały status finansowy obywatela Rzeczypospolitej. W Polsce powojennej, gdy komunizm doprowadził do kompletnego pomieszania wartości, ciągle w pamięci społecznej trwał podział na mięsnych i bezmięsnych, tyle że teraz te dobra stały się udziałem innych grup społecznych. I nadal, nie zapominajmy, to właśnie określona dieta, przypuszczam, że zakodowana w genach, sprawia, że nigdy nie będziemy odżywiać się jak Włosi (mówię o ogólnie pojętym społeczeństwie, nie o jednostkach), bo będzie nam zwyczajnie za zimno!

Jeśli więc traktować Slow Food jako w pewnym sensie powrót do korzeni, do tradycji żywieniowej danego regionu i, w szerszym ujęciu, kraju, to volens nolens musimy się pogodzić, że nasza tradycja to ziemniaki, pszenica, piwo i mięso. Sorry, Winettou.

* W jednej z bardzo drogich krakowskich szkół kulinarnych na liście osób prowadzących zajęcia znajdują się przede wszystkim wybitni szefowie kuchni z przeróżnych hoteli, n.p. Pan Jan Kowalski, szef kuchni w hotelu X, po czym zostają wymienione jego tytuły i zasługi na polu kulinarnym. Na szczycie listy natomiast widnieje “Karol Okrasa – osobowość medialna”.

Napisano w: sobota, Styczeń 16 2010, przez Mrs TeATime

“Ratatouille”

Zabrałam się wczoraj za pisanie recenzji książki “Julie i Julia. Rok niebezpiecznego gotowania”, ale po dwóch zdaniach skasowałam notatkę. To “dzieło” jest tak beznadziejne, że nie zasługuje nawet na negatywną recenzję. Dla poprawy humoru obejrzałyśmy wieczorem z my sElf “Ratatouille” (jakoś nie przepadam za polskim tytułem “Ratatuj”).

Ratatouille

Film jest uroczą, słodką (momentami dosłownie) animacją o szczurku, który postanawia zostać szefem kuchni. Myśl przewodnia filmu: “Gotować każdy może!” w tym konkretnym przypadku nabiera więc dość przewrotnego znaczenia. Szczurek Remy okazuje się być Prawdziwym Kucharzem przez wielkie “P” i wielkie “K”, lepszym nawet od wyszkolonych pracowników słynnej restauracji. I nigdy nie trzyma się przepisów, co jest akurat nam szczególnie bliskie (miałam zrobić chlebek z persymoną; persymona wyszła, więc chlebek jest z brzoskwiniami – i tak smakuje pysznie), a efekt końcowy zawsze zadowala, a często wręcz zachwyca.

Film, co zauważono w recenzjach, nie wpada w manierę “Shreka” i nie próbuje przerabiać oryginału na wersję polską (o ile w “Shreku” się to udało, to niektóre próby naśladownictwa miewały się już znacznie gorzej). Drobne smaczki, n.p. mohery czy pan z Sanepidu, bawią, a nie drażnią, co poczytuję za dużą zaletę. Gotowe potrawy, choć animowane, wyglądają jak prawdziwe, a finałowe ratatouille pobudza ślinianki.

Zatem… gotować każdy może, zmieniać przepisy także. Mając to w pamięci, wróćmy ze spokojnym sumieniem do kuchni.

A poczytać o filmie można m.in. TUTAJ.

Napisano w: wtorek, Grudzień 1 2009, przez Mrs TeATime

“Tortilla soup”

Czy można ze zmartwienia postradać zmysły?
Czy można być kucharzem, nie czując smaku?
Czy miłość i dobra kuchnia wystarczą, żeby zapewnić dzieciom szczęście?

“Tortilla soup” to apetyczny, pogodny film z gotowaniem w roli głównej – liczne sceny, podczas których przygotowuje się najbardziej wymyślne potrawy kuchni latynosko-amerykańskiej, sprawiają, że ślinka napływa do ust i zapomina się o tym, że za oknem europejski ziąb i wilgoć. Takie jest bowiem ich zadanie – nie bez powodu hasło reklamowe filmu brzmi “Komedia, która pobudza apetyty”. Zbliżenia na kukurydzę, wyrób pędzla z liścia czy bulgoczące na dziesięciopalnikowej kuchni garnuszki z sosami są nakręcone z prawdziwym wyczuciem, bez niepotrzebnej mistyki, jaka często otacza gotowanie w filmach kulinarnych. Nam szczególnie przypadł do gustu sposób podawania guacamole.

A tutaj dla chętnych jest przepis na tytułową zupę.

Napisano w: niedziela, Listopad 1 2009, przez my sElf

“Czekolada”, czekolada…

Dziś spadł pierwszy śnieg. To nie żart, jest 14 października i spadł pierwszy śnieg. Jutro moi rodzice obchodzą kolejną rocznicę ślubu, a ja oficjalnie rejestruję swoją firmę. Lubię “piętnastki”. Śnieg i samotne popołudnie (nie licząc towarzystwa paciorkowca, który zagnieździł się w moim ciele – tymczasowo i Kotów, które zadomowiły się w naszym mieszkaniu – zameldowane na stałe) dały wrażenie, że to już Święta. Mieszkanie zimą pachnie inaczej, pachnie Świętami. Tak bardzo chciałabym, bo to przecież już będzie prawie to…

Nie dając się ostatecznie porwać nostalgii, sięgnęłam po czekoladę. I “Czekoladę”. Oglądałam ten film już dość dawno temu, ale pod wpływem my sElf postanowiłam sobie przypomnieć. Tym razem tylko ja i Werbena. Piołun spał w kuchni, a Ślubny poszedł do pracy, ale pamiętam, że przy naszym pierwszym seansie wyglądał, jakby zrobiło mu się nieco słabo w trakcie sceny z polewaniem kurczaka czekoladowym sosem.

cup-of-chocolate

“Miarą dobroci nie jest to, czego nie robimy. Jest nią to, co tworzymy i w jaki sposób staramy się wyciagnąć rękę do drugiego człowieka.” To parafraza chyba mojego ulubionego cytatu z “Czekolady”. To film o ludziach – zagubionych, samotnych i nieszczęśliwych. Żyjąc z dnia na dzień bez próby zmiany rzeczywistości, akceptują to, co przyniesie im los i udają równocześnie, że przecież wszystko jest w porządku. I nagle, zupełnie niespodziewanie, w ich życiu pojawia się dobry duch, wróżka, która przepędza smutki, a żal topi w filiżance gorącej czekolady. To opowieść magiczna nie tylko ze względu na swoją poetykę, sposób prowadzenia narracji, filmowania, ale przede wszystkim prezentowania głównych bohaterów i wróżki, która wreszcie po wiekach wędrówki odnajduje dom.

Ale dla mnie “Czekolada” to jakby parafraza SlowFoodu. Jest nas niewielu, ale wierzymy, że to, co robimy, jest dobre i słuszne. Ta wiara, może nie od razu, ale przekona innych. Powolutku, trzeba dać spróbować ludziom tej slowfoodowej czekolady, niech się uśmiechną, niech zobaczą, jaka radość płynie z jedzenia i z tego, co jest kluczem do sukcesu – z radości bycia razem. SlowFood jak sklepik z czekoladą – to miejsce, gdzie spotykają się ludzie.

Poza tym “Czekolada” jest wizualnie pięknym filmem. Z lekką zazdrością oglądałam przygotowania do otwarcia, pamiętając jednak, że już niedługo czeka mnie to samo. Jak podglądacz w kuchni, zerkałam przez ramię głównej bohaterce, by podpatrzyć jej sztuczki i pomysły. Wciąż nie do końca wierząc, że będzie to też moim udziałem.

tease-chocolat-film1 “Czekolada”. To film dla kobiet, bo przecież wróżka jest w każdej z nas. A ja każdej z nas życzę, by znalazła dom, którego od tylu wieków szuka.

Tutaj znajdziecie nieco więcej o “Czekoladzie”. A dla chandrowiczów jesiennych – domowy przepis i gwarantowany smak dzieciństwa:

Kostkę masła rozpuścić ze szklanką cukru i 1/2 szklanki wody w rondelku. Doprowadzić do wrzenia, ale nie gotować. Do gorącego jeszcze wsypać torebkę mleka w proszku i kakao – ile tylko lubicie. Od gorącej będzie bolał brzuch (choć Ślubny nigdy mi nie wierzy), za to miska czekolady na popołudniowy śnieg – niezastąpiona.

Napisano w: środa, Październik 14 2009, przez Mrs TeATime

Wrażenia po “Juliach”

“What is better than butter?”

Drugi film z rzędu, gdzie gloryfikacja masła przechodzi ludzkie pojęcie. Nawet Ślubny stwierdził wczoraj: “Dodałem masełko do kalafiora i smakuje dużo, dużo lepiej.” Zatem co jest lepszego w świecie niż masło? Więcej masła. Ewentualnie jeszcze więcej masła.

My sElf stwierdziła przed seansem, że to będzie naprawdę dobry film i nie myliła się. Czekałam dwa miesiące, potem czekałam, aż przeminą reklamy i napisy początkowe. I już po filmie. Niestety.

julie-and-julia-movie-still

Meryl Streep jest rewelacyjna, jak zwykle. Julia Child w jej wykonaniu przekonuje nie tylko wyglądem, ale i głosem, i zachowaniem. Od przedwczoraj wbiegam do kuchni z “Bon apetit!” na ustach, wypowiedzianym koniecznie z nieco piskliwym akcentem na “bon” oraz “tit”. Pokonując dystans kilkudziesięciu lat potrafi przekonać, że jajka wcale nie są oślizgłe i obrzydliwe, masło nie zabija, można zaryzykować rzęsiste łzy męża dla satysfakcjonującej góry cebuli i bez kompleksów stać się świetną kucharką w zarezerwowanym dla mężczyzn świecie kuchni francuskiej. Jak powiedziała Meryl Streep o Julii: “It wasn’t about her glamour, it was about the force of her personality.”

Co mnie nieco rozczarowało, to osoba Julie Powell. Nie mam nic do zarzucenia Amy Adams, zagrała tak, jak powinna, to tylko jej bohaterka jest jakaś taka… mało sympatyczna. Zapatrzona w siebie, z każdą minutą filmu coraz bardziej egocentryczna, nawet jej “przemiana” i przepraszanie męża (dokonane zresztą przy pomocy bloga – co to za dziwaczne obyczaje?) jakoś mnie nie przekonały. I nietrudno mi zrozumieć niechęć Julii Child dla całego przedsięwzięcia. Jest zasadnicza różnica między tymi dwiema kobietami – Julia gotowała dla innych, Julie dla siebie.

Film jest także opowieścią o mężach. Wspierających na każdym kroku, w chwilach sukcesu i niepowodzeń. O mężach, którzy prawie się nie przedstawiali – dowiadujemy się ledwie, że pan Child jest dyplomatą bibliotekarzem, a pan Powell redaktorem pisma archeologicznego (?). Ale zawsze trwali przy swoich kobietach, które postanowiły spełniać marzenia, czasem zbyt wielkim kosztem.

I jest wreszcie czwarty bohater, a w zasadzie bohaterka “Julie i Julii”. Kuchnia. Przezornie przed filmem poszliśmy na obiad, by juz przy jednej z pierwszych scen nie cierpieć katuszy. Torty, soczyste wołowiny, nawet kraby! Wszystko wygladało pięknie, pysznie, smakowicie. Na sali kinowej niemalże czuło się zapach smażonego mięsa i cebuli.

“Na widok takiej ilości masła niemal stanęło mi serce”. Polecam gorąco miłośnikom kuchni. A także nie-miłośnikom. A po filmie koniecznie zapraszam na De’Serek.

Napisano w: niedziela, Październik 11 2009, przez Mrs TeATime

“Życie od kuchni”

- Czy znasz trzy sekrety kuchni francuskiej? – pyta Kate, wbiegając po schodach.
- Tak! – odpowiada jej Nick.
- Tak? Jakie?
- Masło! Masło! I… masło!

To chyba będzie jeden z moich ulubionych cytatów filmowych, a pochodzi z filmu “Życie od kuchni” (“No reservations”), nakręconego na podstawie austriacko-niemiecko-włosko-szwajcarskiego pierwowzoru z 2001 roku “Tylko Marta” (“Bella Martha”/”Mostly Martha”). Podobno oryginał lepszy. Nie wiem, widziałam tylko “hamerykańską” (jak to zwykła mawiać moja babcia) wersję.

Film przewidywalny do bólu. “Zasznurowana” Catherine Zeta-Jones gra tam szefową kuchni w wykwintnej restauracji. Powoli otwiera się na świat i ludzi pod wpływem uroczej siostrzenicy Zoe i nowego kucharza Nicka, miłośnika opery i paskudnych spodni. Oczywiście na końcu wszyscy się w sobie zakochują, żyją długo i szczęśliwie, pracując we własnym bistro. Brakowało mi w tym filmie emocji. Śmierć matki jakoś nieszczególnie obeszła Zoe, związek głównych bohaterów rozwija się bez rumieńców, niektóre w założeniu romantyczne dialogi budziły salwy śmiechu (i bezlitosne komentarze – dobrze, że nie byliśmy w kinie).

Życie od kuchni

A mimo wszystko uważam, że warto obejrzeć ten film. Dla ciasno wiązanych fartuchów, wymachiwania przepiórkami, ciągle pojawiającego się w tle: “Carpaccio!”. Dla trufli, które Zoe wrzuca do kosza na śmieci (bo cuchną), nie mając pojęcia, że kosztowały “2 200 za funt”. Dla scenek u psychoanalityka (“Paluszki rybne?! Mam jej podać paluszki rybne?!”) i scen, jakie Kate urządzała bezczelnym gościom. Wreszcie dla całej “kuchennej” oprawy filmu, który wyglądał naprawdę wyjątkowo smakowicie i nawet po pysznym obiedzie ślinka ciekła.

Zabawne jest wyłapywanie niuansów (świeże kakao na całodniowym tiramisu – niemożliwe!), dziwienie się stanowi higieny (co prawda kuchnia lśniła czystością, ale Zoe siedziała na blacie z nierdzewki w butach i kurtce – a gdzie Sanepid?) i możliwościom organizacyjnym restauracji (codziennie cały personel znajdował czas na popołudniowe obiadki).

Chciałabym zobaczyć “Martę”, żeby przekonać się, na czym polega jej “lepszość”, skoro scenariusz jest żywcem przepisany w amerykańskiej wersji. No i aby przekonać się, jak wygląda po europejsku sos szafranowy – idee fix głównego bohatera.

Napisano w: środa, Październik 7 2009, przez Mrs TeATime

W obawie przed lenistwem

Jak w temacie – zaczęłam czytać blog Julie Powell. Choć nie znoszę czytania na ekranie komputera, to tym razem odrzuciłam moje fobie i nieuzasadniony niczym konserwatyzm (jedynym wytłumaczeniem jest zapach kartek książki) i zabrałam się do dzieła.

Inna sprawa, że książki Julie Powell i Julii Child są w Polsce nieosiągalne, co smuci mnie głęboko. Może po filmie ta przykra sytuacja się zmieni. Póki co pozostaje mi cieszyć się blogiem:
The Julie/Julia Project

Tak w ogóle ten wpis jest wstępem i obietnicą, że wkrótce (naprawdę wkrótce, jak tylko zrobimy projekt kuchni) pojawią się wreszcie artykuły na temat serów i masła. Zwłaszcza ten ostatni temat w kontekście KahvaThei jest szczególnie ważny i bliski mojemu gotowaniu.

Napisano w: sobota, Sierpień 29 2009, przez Mrs TeATime

“Julie & Julia”

9 sierpnia do amerykańskich film wszedł film “Julie & Julia”, dwie historie połączone w jeden obraz: Julii Child, która w latach 60. zrewolucjonizowała amerykańską kuchnię oraz Julie Powell, blogerki XXI wieku, która postanowiła w 365 dni zrealizować wszystkie przepisy z książki swej imienniczki, a kuchenne perypetie opisywała na blogu. Blog z czasem przerodził się w książkę “Julie and Julia: 365 Days, 524 Recipes, 1 Tiny Apartment Kitchen”, a ta stała się podstawą scenariusza filmowego.

Julia Child i... wałki

W roku 1961 ukazała się książka “Mastering the Art of French Cooking”, a w 1963 r. Julia Child zadebiutowała w pierwszym “gotowaniu na ekranie”, a jej show o tytule “The French Chef” sprawił, że pokochali ją rodacy, a… znienawidzili Francuzi. Była Amerykanką! I śmiała nazywać się chefem! Amerykański chef kobieta – to było dla Francuzów zbyt wielkie nagromadzenie oksymoronów w jednym zdaniu. Jakby nie patrzeć na Julię, podźwignęła ona powoli upadającą kuchnię klasyczną, a światu przywróciła Escoffiera, dodatkowo wprowadzając go do domów średniej klasy. Odarła co prawda z aury tajemniczości sos hollendaise i beszamel, twierdząc, że nawet dziecko jest w stanie zrobić je w 5 minut, ale w zamian sprawiła, że kobiety przestały bać się gotowania. Zarażała entuzjazmem, radością życia, radością gotowania i jedzenia. Filmowa Julia na pytanie: “Co najbardziej lubisz robić?”, odpowiada: “Jeść. I jestem w tym świetna.”

Zwiastun “Julie & Julia”

Film zapowiada się… smakowicie. Niestety polska premiera dopiero 2 miesiące po oficjalnej – 9 października. Do tego czasu pozostaje nam tylko pokucharzyć.

Napisano w: piątek, Sierpień 21 2009, przez Mrs TeATime