Kahvathea – po wolność smaku! Kawiarnia Kraków, Krowodrza Górka.

Problem szefa

Problem szefa polega na tym, że jest szefem. I wydaje mu/jej się, że skoro zasiada na tym jakże szacownym stanowisku to był ku temu powód. Przypuszczam, że zazwyczaj tak właśnie się dzieje (w normalnych instytucjach tudzież firmach). Ja natomiast w mojej krótkiej karierze zawodowej miałam do czynienia z jednym, bardzo przykrym rodzajem szefa – “Tego, Który Wie”.

Taki szef zza wysokości swojego jakże szacownego biurka wie lepiej. Wiedzieć lepiej znaczy w tym konkretnym przypadku “usprawniać pracę, optymalizować zyski i działać tym samym na rzecz poprawy bytu pracownika”. Kupa prawda. Zgodnie z powiedzeniem – zapomniał wół, jak cielęciem był – kształtuje się osobowość osoby, która nagle zaczyna “kierować”. Jest to dla mnie absolutnie niepojęte, jak bardzo tzw. stanowisko potrafi przyprawić o nagły atak despotyzmu, idiotyzmu i nadmiaru wody sodowej w niektórych częściach ciała.

Ponieważ, jak wykazaliśmy, szef wie lepiej, przeto zaczyna tak wszystko organizować, że praca staje się niemożliwa i, jeśli pracownicy sami się nie dogadają (co zazwyczaj robiliśmy), wszystko rozpada się w drobny mak, a petenci mogą… chciałam napisać, że mogą całować klamkę, ale i tak petenci zawsze będą wrzeszczeć. Szef ponadto zazwyczaj, zostając szefem, nagle dostaje amnezji i kompletnie zapomina, czym się dana jednostka zajmuje, więc zielonego pojęcia nie ma o pracy. Ot, taki smutny wniosek z nie mniej smutnych obserwacji.

Mam na to prostą radę – szefie, do roboty! Chcesz zarządzać instytucją? Zainteresuj się, jaką pracę wykonują twoi pracownicy, a nie tylko oznajmiaj swoją wolę. Chcesz kierować kawiarnią? Stań czasem za ladą. Nagle stanie się jaśniejsze, o co te nieszczęsne “sklepowe” ciągle marudzą. Nie wpadaj w godzinach szczytu, żadając kawy. No i – spróbuj zrozumieć pracownika, co oznacza często zastosowanie bardzo prostych metod.

Jestem idealistką? Możliwe, ale poprosiłam wszystkich moich znajomych i przyjaciół, aby mocno walnęli mnie w głupi łeb, kiedy zacznę się dziwnie zachowywać. I obiecałam, że się nie obrażę. Ani nie zacznę usprawniać im pracy.

Napisano w: środa, Styczeń 13 2010, przez Mrs TeATime

Slow Food i inne nieszczęścia

Od jakiegoś czasu trwa moda na ekologię – media przekonują nas do siatek wielokrotnego użytku, Unia Europejska do energooszczędnych żarówek, władze miast do segregacji śmieci, celebrities do ubrań vintage i DIY, lobby cyklistów do zamiany samochodu na rower… Na sklepowych półkach tłoczą się produkty “eco”, “organic”, “GMO free”, “fair trade”, a nawet “polecane przez Slow Food”.

Można dostać zawrotu głowy.
Ale oto – krótki przewodnik po labiryncie oznaczeń tzw. zdrowej żywności, czyli czego się po KahvaThei możecie spodziewać, a czego raczej nie.

żywność ekologiczna – oznaczenie produktów powstałych przy wykorzystaniu metod naturalnych, czyli tradycyjnymi metodami, bez użycia środków chemicznych i obciążania środowiska bardziej niż dzieje się to w naturze. Produkty oznaczone w ten sposób nie zawierają konserwantów, pozostałości po antybiotykach, hormonach czy pestycydach. Najczęściej ich smak nie różni się od żywności nieorganicznej.

organic – angielskie określenie oznaczające żywność ekologiczną, stosowane często zamiennie z przedrostkiem BIO.

GMO free – jak łatwo się domyślić, oznaczenie to pojawia się na produktach, w których kod DNA nie ingerował człowiek. Organizmy modyfikowane genetycznie (transgeniczne) to nowy pomysł naszej cywilizacji. Nie udowodniono jeszcze negatywnego wpływu takich modyfikacji na ludzki organizm, ale nie udowodniono także braku tego wpływu. Modyfikacje genetyczne nie mają wpływu na smak produktu, ale zmniejszają różnorodność gatunkową.

Fair Trade – oznaczenie “żywności etycznej”, czyli produktów, których wytwórcy dostali za swoją pracę uczciwą zapłatę, dzięki czemu gospodarka lokalnej społeczności mogła się rozwijać. To nie oznacza jednak, że towary oznaczone tym znakiem mają lepszy smak i są zdrowsze.

żywność wegańska – produkty niezawierające żadnych składników odzwierzęcych, a więc mięsa, nabiału, jajek, żelatyny, miodu, barwników takich jak koszenila itd. Nie są zdrowsze, smaczniejsze ani mniej szkodliwe dla środowiska niż produkty niewegańskie.

Jak do tego wszystkiego ma się Slow Food?

Slow Food jako towarzystwo broniące prawa do smaku, ale także troszczące się o niepowtarzalne produkty lokalne na pewno nie mija się z założeniami rolnictwa i hodowli ekologicznej, ale i też nie idzie z nimi ręka w rękę. Smak jest najważniejszy, a więc lepiej kupić kurę ze wsi niż pasionego hormonami brojlera w hipermarkecie – pamiętajmy jednak o food miles i zasadach dotyczących żywności lokalnej! Jajka ściółkowe kupione w najbliższym sklepiku wygrywają z tymi przywiezionymi z ekologicznego gospodarstwa na drugim końcu Polski.

Z GMO jest gorzej, bo upowszechnienie organizmów tego typu uczyni mniej opłacalną hodowlę rzadszych ras i gatunków, a więc zostanie zaburzona różnorodność smakowa – a więc Slow Food kategorycznie odrzuca organizmy transgeniczne. Założenia Fair Trade obejmują kwestie społeczno-ekonomiczne, nie mające wpływu na smak produktu, jednak produkt powstały bez poszanowania praw społeczności lokalnych nie może być uznany przez Slow Food za wartościowy, dlatego kupując produkty importowane należy w miarę możliwości wybierać te oznaczone znakiem Fair Trade.

A co do diety wegańskiej… O tym będzie wkrótce.

Krótko mówiąc, w KahvaThei można będzie zjeść i wypić przede wszystkim smacznie, lokalnie i różnorodnie – czyli jak Slow Food przykazał.

Napisano w: niedziela, Styczeń 10 2010, przez my sElf

Dom, Który Czyni Szalonym

Pojechaliśmy do Pewnej Spółki, aby złożyć wniosek o przyłączenie prądu. Wystaliśmy się w 20-metrowej kolejce do Punktu Obsługi Klienta, co trwało około godziny, po czym, gdy wreszcie usiedliśmy, dowiedzieliśmy się, że mamy się udać do pokoju 109. W którym nie było nikogo. Czekamy znów, robiąc się coraz bardziej głodni. Wreszcie… poinformowano nas, że niestety, ale naszą sprawę załatwimy w pokoju 007. W którym to pokoju uprzejmy pan stwierdził, że on tego nie załatwia i mamy iść do… Punktu Obsługi Klienta!

W tym momencie miałam wrażenie, że się rozpłaczę, więc usiadłam i zaczęłam wyłuszczać, że właśnie stamtąd wracam. Pan sie poirytował, że spychają na niego robotę i wybiegł. Po jakimś czasie wrócił z dyrektorem, który zabrał nas z powrotem do 109, gdzie poinformował wcześniej spotkanego pana, iż ma nas obsłużyć (mimo że podobno nie zajmuje się tymi sprawami).

Ech… a to dopiero początek zbierania zaświadczeń i oświadczeń z różnych firm, żebym mogła zacząć płacić im za prąd (muszę mieć podpisane przez facowego elektryka oświadczenie, które pozwoli mi złożyć wniosek o możliwość zawarcia umowy, a Firma dopiero się zastanowi, czy chce ze mną tę umowę podpisać; potem, jeśli się zgodzą, będę musiała poczekac i tak…)! Istny Dom, Który Czyni Szalonym (pozdrawiamy Asteriksa).

Napisano w: czwartek, Grudzień 31 2009, przez Mrs TeATime

Mleko w stanie nieważkości

Jechaliśmy sobie ze Ślubnym po wizycie w Sanepidzie i komentowaliśmy nasze najnowsze “osiągnięcia”.

- Wiesz, to nie o to chodzi, że Sanepid sam w sobie jest zły, tylko te przepisy są kompletnie nieżyciowe – mruknęłam w podsumowaniu.
- Ale polski Sanepid nie ma wpływu na to, jakie ustawy się przyjmuje?
- Czy ja wiem? Teraz to wszystko Unia i jej dyrektywy. Każą wprowadzać, to się wprowadza.
- No to ja już wiem, po co te dwa magazyny!
- Hmm?
- Przecież w stanie nieważkości jest całkiem możliwe, że to przeklęte mleko może się wydostać i zalać mąkę! Ale przecież nie na Naszej Ziemi!

To może gwoli wyjaśnienia, bo dla niektórych nasza wymiana zdań może wydać się absurdalna: cały system HACCP został wymyślony dla potrzeb NASA i wprowadzony podczas lotów kosmicznych, a potem (w dużym uproszczeniu) panowie z UE stwierdzili, że się nada do kontroli procesów technologicznych w produkcji żywności. A jednym z wymogów sanitarnych jest, aby magazyn mokry (czyt. lodówka) był oddzielony ścianką działową i drzwiami od magazynu suchego (czyt. szafka na mąkę/cukier). Stąd właśnie koncepcja mleka swobodnie przemieszczającego się w magazynie i wchodzącego w ostrą reakcję z mąką w wyniku czego powstają małe, słodkie bułeczki.

Napisano w: poniedziałek, Grudzień 28 2009, przez Mrs TeATime

“Never apologize!”

“Never apologize”, mawiała Julia Child, kiedy coś w kuchni poszło nie tak, jak trzeba. Kiedy naleśniki, zamiast spektakularnie zrobić fikołka w powietrzu i spaść na patelnię, lądowały na podłodze. Kiedy homar (tak sobie imaginuję) odmawiał zgonu i uparcie przeżywał gotowanie, kiedy… Jest tyle sytuacji w trakcie gotowania, które budzą w nas irytację, a często i złość, zwłaszcza gdy staramy się, aby wszystko wyszło idealnie! A gdy musimy przygotować wykwintną kolację albo obiad dla gości – gwarantowane, że coś pójdzie nie tak.

“Never apologize”, powiedziałam sobie, gdy kilka dni temu otworzyłam lodówkę, a tam jak gdyby nigdy nic na półce stała katastrofa. Pięknie ozdobiony poprzedniego dnia tort na urodziny córki koleżanki rozpuścił kolorowe koraliki. Smętny karmel zlał się na podstawkę cienkimi strużkami, a koraliki zmieniły się w tęczę i to niezbyt kształtną. Nigdy nie stosuję takich ozdób, więc nie wiedziałam, że tort (a konkretnie masa grysikowa) okaże się złośliwy. Okazało się, że koleżanka uznała, iż tak ma być i w ogóle nie zwróciła uwagi na to, co w moich oczach jawiło się jako wielka porażka. A już byłam gotowa upiec jej nowe ciasto.

“Never apologize”, powtórzyłam ze śmiechem, gdy na kolacji w domu przyjaciół pani domu zaczęła tłumaczyć się ze stanu pasztetu (który był pyszny, tak swoją drogą). Przecież nikt nawet by nie zauważył rzekomych niedociągnięć, tak wszyscy byliśmy zachwyceni rozchodzącymi się po mieszkaniu zapachami.

Dlatego w kuchni i wobec znajomych – never apologize.

Napisano w: wtorek, Grudzień 22 2009, przez Mrs TeATime

Błędne koło

Życie w Polsce przypomina momentami poruszanie się w błędnym kole – albo pokonasz demony, albo oszalejesz. Ostatnia sytuacja, jaką napotkałam na swej firmowej drodze, najlepiej tego dowodzi. Otóż, aby móc rozpocząć dostosowanie lokalu do moich potrzeb – tj. małej pracowni cukierniczej, muszę mieć zatwierdzony przez PSSE projekt. Jest tylko mały haczyk – kuchnia nie ma dostępu do światła dziennego. W związku z tym, zanim w ogóle złożę projekt do zatwierdzenia, muszę uzyskać zgodę, tym razem Inspektora WSSE, na “odstępstwo od warunków oświetleniowych w lokalu” (to znaczy, ja deklaruję, że nikt tam nie będzie pracował dłużej niż 4 godziny dziennie, a oni, mam nadzieję, wyrażają na to zgodę).

W ubiegły wtorek zaniosłam wniosek z dołączonymi rzutami i przekrojami kuchni. Zadzwoniłam w piątek – nic, zadzwoniłam wczoraj i odbyłam taką mniej więcej rozmowę:
- Dzień dobry. No jeszcze nie zajęliśmy się pani projektem. Muszę najpierw obejrzeć sobie tę kuchnię.
- Ale…ta kuchnia jeszcze nie istnieje.
- Jak to? Nie ma budynku?
- Budynek jest, ale jeszcze nie mam kluczy.
- To nie można tam wejść?
- Można, ale wpierw muszę się umówić z biurem nieruchomości i deweloperem.
- Aha. No to nic, tak czy siak muszę tam podjechać, to sobie obejrzę i spróbuję wejść do środka. Proszę zadzwonić w środę.

Zatem – muszę mieć zgodę, żeby móc zrobić kuchnię. A żeby dostać zgodę, muszę pokazać kuchnię. Czyż to nie absurdalne?

Napisano w: wtorek, Listopad 3 2009, przez Mrs TeATime

EDG

Jak pisałam, dziś od rana spędzałam czas w Urzędzie Miasta, dopełniając niezbędnych formalności związanych z zakładaniem firmy. Jako urzędniczka nie lubię odwiedzać urzędów, takie zboczenie zawodowe. Na szczęście UM jest otwarty juz od 7.40, więc nie trzeba stać w kilometrowych kolejkach. Trochę się tego wszystkiego obawiałam, zwłaszcza po artykule, jaki wysłała mi parę dni temu my sElf (niby że o blondynce, ale mały stres pozostaje).

Absurdalne “jedno okienko”, o którym zdarzyło mi się już wspomnieć, zostało w Krakowie naprawdę dobrze pomyślane i rozwiązane i faktycznie funkcjonuje niemal jak “jedno okienko” (tak naprawdę cztery, ale w jednym pomieszczeniu). POP czyli Punkt Obsługi Przedsiębiorcy to równocześnie EDG, ZUS, US, GUS. Można też uzyskać tam informację, jak wypełnić wnioski oraz jak pozyskać fundusze unijne. Ja wypełniłam sobie wcześniej bardzo intuicyjny formularz EDG w wersji elektronicznej (w wielu wątpliwych kwestiach sam podpowiadał mi odpowiedzi) i uniknęłam poprawiania wniosku (nawet PKD wybrałam dobrze!). Cała procedura zajęła mi godzinę, raz tylko musiałam zaczekać do pani z ZUSu dosłownie kilka minut. Przypuszczam, że w godzinach szczytu może to trwać nieco dłużej, ale wszystko załatwia się w jeden dzień, nie ma mowy o wysyłaniu czegoś pocztą czy czekaniu miesiącami. Wszystkie papierki pan od EDG poroznosił do odpowiednich okienek i tyle było mojego załatwiania. Potem można się udać do sklepiku z pieczątkami.

Z dniem dzisiejszym KahvaThea znalazła się w oficjalnym rejestrze. Gratuluję sobie i wszystkim zaangażowanym.

Napisano w: czwartek, Październik 15 2009, przez Mrs TeATime

Głos nadziei w sprawie podatku

Wpis na blogu z 10 lipca a.D 2009:

Przypomniała mi się ożywiona dyskusja (a właściwie ożywiony monolog) połączona z machaniem rękami i głośnym wyrażaniem swego zdziwienia tudzież oburzenia, jaką przeprowadziłam z moim dawnym kolegą z lat jeszcze licealnych. Utrzymana była w nurcie popularnego u mnie ostatnio bezsilnego marudzenia na polskie absurdy prawno-finansowe.
- Bo powiedz mi, dlaczego we wszystkich raportach, we wszystkich krajach, gdzie jest podatek liniowy, nagle tego podatku zaczęło spływać więcej? Dlaczego wciąż się mówi – bardziej i mniej oficjalnie czy naukowo, że obniżenie podatku korzystnie wpływa na publiczne finanse? Bogaci wychodzą wreszcie z szarej strefy i tak dalej…
Prawnik cywilny potaknął bez słowa.
- Zatem skoro tak jest w innych krajach i zostało to udowodnione, i ciągle się o tym mówi, to dlaczego w Polsce nasze władze, jak osły, nie dość, że nie wprowadzą podatku liniowego dla wszystkich, to jeszcze zastanawiają się nad podniesieniem podatku w rok po jego obniżeniu!
- Ponieważ wpływ do budżetu nie byłby odczuwalny JUŻ. A to jest dla nich nie do przyjęcia – wyjaśnił mi Ziemowit.

Przypomniała mi się ta rozmowa, gdy trafiłam dziś na TEN artykuł w Onet.Biznes. Może RPO coś wywalczy dla nas, biednych ludków? Mam nadzieję. Inaczej pozostanie mi ekwilibrystyka z podatkiem liniowym w obecnej formie.

Napisano w: wtorek, Lipiec 28 2009, przez Mrs TeATime

Czasem udaje się przeżyć

Nasza pierwsza wizyta w Sanepidzie zaowocowała tylko kilkoma luźnymi uwagami ze strony pani urzędniczki, podsumowanymi zjadliwym: “A co się pani mnie pyta? Niech sobie pani znajdzie dobrego projektanta.” No to gdzie mam pytać o wymogi Sanepidu, jeśli nie w Sanepidzie? Nie wiem. Drugi raz poszłam sama i…

Wpis z 8 czerwca 2009 r.:

Byłam w Sanepidzie. Pod drzwiami ściskałam projekty od Pani Iwony i trzęsłam się jak przed wizyta u dentysty. Co takiego ma w sobie ta instytucja, że wywołuje blady strach u biednych obywateli? (Oczywiście tych, którzy chcą postępować zgodnie z procedurami).
Weszłam grzecznie, pochyliłam się nad panią z kawką w ręku i zapytałam, z kim mogę skonsultować projekt. Pani rozejrzała się błagalnym wzrokiem po pokoju:
- Miiiichaaał…! Zajmiesz się panią?
Pan Michał się zajął i muszę stwierdzić jedno – nie ma to jak facet w administracji. Nie dość, że mnie nie spławił, to jeszcze pomógł (sic!), a nawet biegał konsultować mój projekt z szefową po tym, jak “zabiłam mu klina odpadami”.
Poznałam przy okazji nowe słówko: “młynek koloidalny” (w przedziale od 600 zł do 2500 zł) – dopisuję do listy nowych znaczeń i nowych wydatków.
Pan Michał przepraszał mnie za każdym razem, gdy po jego uwagach dorysowywałam na projekcie kolejną ściankę działową i umywalkę. To pewnie z powodu mojej rzednącej miny. Ale postanowiłam się go trzymać. A nuż będzie odbierał nasz lokal.
Aha. Sala konsumpcyjna może mieć 3 metry wysokości, ale kuchnia powinna mieć 3,30 m. Fajnie. Mam podnieść sufit? Trzeba będzie pisać prośbę do Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej. Ech, Sanepid…

Edit: Ponieważ kilka osób zadało pytanie (w tym moja Wspólniczka, więc tym bardziej czuję się zobligowana), co to jest młynek koloidalny, przeto zamieszczam opis łopatologiczny i zdjęcie. Otóż jest to maszynka, która na wszystkich amerykańskich filmach psuje się pod zlewem, po tym, jak komuś wpada do środka ręka. Ma to urządzonko mielić drobne odpady organiczne, a dzięki połączeniu z kanalizacją, nie trzeba się nimi potem przejmować.

Mój mąż twierdzi, że walczymy z potworami: “Bo widzisz…” – tłumaczy mi – “Kiedyś ludzie byli gnębieni przez smoki i bandytów, którzy gwałcili i palili wioski, a teraz mamy sanepid czy inne urzędy.”

Napisano w: przez Mrs TeATime

Kawa po polsku, czyli zakładanie interesu w RP

Czasem dopadają chwile zwątpienia. Zazwyczaj idę wtedy do kuchni, by tam dać upust nerwom przy tarcie z jabłkami i cynamonem. W drugiej kolejności wypłakuję wszystkie żale w ramię małżonka. Z rzadka przelewam to wszystko na internetowy papier.

Wpis na blogu z 11 maja a.D. 2009:

Kolejny weekend szkoleniowy za mną. “Aspekty prawne prowadzenia działalności gospodarczej.” Kiedy mnie pytają: “Nie przeraża cię to?”, mam jedną odpowiedź – Nie.

Nie przeraża mnie. Przestało jakiś czas temu. Nie myślę o tym, nie zastanawiam się, jak bardzo to wszystko jest bezsensowne, pozbawione jakichkolwiek podstaw logiki i ładu. Wysłuchuję spokojnie tego, co ci wszyscy ludzie (specjaliści) do mnie mówią, notuję skrupulatnie, a następnie PRZYJMUJĘ DO WIADOMOŚCI, po czym – znacznie częściej – wliczam w koszty.

Po pierwsze: zasada jednego okienka
Od 31 marca b.r. panuje w Polsce (haha! haha!) zasada “jednego okienka”. To znaczy, zamiast jednostronicowego formularza składamy przy rejestracji firmy formularz siedmiostronicowy przypominający wyglądem PIT, ale w zamian nie musimy chodzić osobiście do Urzędu Statystycznego, Skarbowego i ZUS, bo UM ma to załatwić za nas. Tak wygląda teoria.
Praktyka: Urząd Skarbowy nie zgodził się, byśmy samodzielnie w UM wybierali formę opodatkowania, w związku z czym musimy udać się osobiście do US, ponieważ nasz podpis złożony przy pani urzędniczce w UM ma mniejszą wagę niż nasz podpis złożony przy pani urzędniczce w US. Co w tym wszystkim najzabawniejsze, wcześniej dało się UM i Statystyczny załatwić w jeden dzień. Obecnie musimy czekać, aż UM prześle nasze zgłoszenie (pocztą) do statystycznego i potem czekać dalej, aż wróci ono do UM. Cała procedura może trwać do 30 dni. Oczywiście, jeśli się pomylimy, zabawa zaczyna się od nowa. Dopiero po uzyskaniu zaświadczenia z UM możemy udać się do US.

Po drugie: wynagrodzenia
Z zasady jestem uczciwym człowiekiem. Zdarzają mi się kłamstewka, nie ukrywam tego, ale sam proces kłamania jest dla mnie dużym dyskomfortem psychicznym. Z tych samych powodów nigdy nie ściągałam, panikowałam, gdy zapomniałam kupić bilet i nie oszukiwałam pracodawcy, że go uwielbiam. Dlatego też chcę uczciwie, bez kombinatoryki stosowanej zatrudniać moich pracowników, od początku płacić im normalne wynagrodzenia i nie kantować przy pomocy niekończących się umów-zlecenie. Niemniej rozumiem tych, którzy płacą swoim ludziom minimalne wynagrodzenie (ok. 1270 zł brutto), a resztę wykładają “pod stołem”.
Składki obowiązkowe w państwie polskim liczone od kwoty brutto:
1. Te, które pracownik widzi: emerytalna – 9,76%, rentowa – 1,5%, chorobowa – 2,45%, zdrowotna – 9% + podatki
2. Te, których pracownik nie widzi, a płaci je za niego pracodawca: emerytalna – 9,76%, rentowa – 4,5%, wypadkowa – między 0,8% a 3,6%, fundusz pracy – 2,45%, fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych – 0,1%.
Tzw. narzuty za wynagrodzenia, czyli to, co jest ponad kwotą netto, wynoszą w Polsce niemalże 50% i stawiają nas tym samy na czele wszelkich światowych rankingów kosztów pracy (równocześnie jesteśmy na 147 miejscu na ok. 160 państw w rankingu swobody gospodarczej – gdzieś między Senegalem a Zimbabwe).

Po trzecie: co muszę odwiedzić, nim założę firmę (oczywiście mowa tylko o administracji)
1. Urząd Miasta
2. Urząd Statystyczny (obecnie teoretycznie nie)
3. Punkt wyrabiania pieczatek
4. Bank
5. Urząd Skarbowy
6. ZUS (nie mogę się doczekać)
7. Sanepid
8. PIP
9. Urząd Celny (sic!)
10. Urząd Marszałkowski
W każdym z tych miejsc zostawiam kilkustronicowe formularze, oświadczenia, zaświadczenia ze wszystkich poprzednich miejsc, prośby, rzadziej groźby, ponaglenia i tzw. “czynny żal” (zdarza się). Ponadto co miesiąc do części z tych miejsc wysyłam formularze, oświadczenia, zaświadczenia… Dla niektórych z tych urzędów (zwłaszcza skarbówki, sanepidu i PIP) muszę prowadzić około 10-15 różnych ewidencji, spisów z natury itp.
Muszę zakupić kasę fiskalną i wagę fiskalną, która jest 10 razy droższa od zwykłej tylko dlatego, że ma zaświadczenie, iż może być używana w sklepie (co mi przypomina cały przemysł ślubny – zwykły bukiet kosztuje 30 zł, ale ślubny 200 zł – tylko dlatego, że nazywa się “ślubny”).
Sanepid zmienia swoje przepisy co 3 miesiące, przynajmniej raz na pół roku przychodzi na kontrolę. Nikt normalny nie będzie robił remontu tylko po to, żeby się dowiedzieć, iż za trzy miesiące musi przerabiać z powrotem, więc płaci kary. Dzięki temu Sanepid ma fundusze na funkcjonowanie. Po drodze – wdrożenie HACCP, GMP i GHP – bo Unia.
To nie koniec, ale…

Dotarłeś aż tutaj, Drogi Czytelniku? Oj, przepraszam, rozpisałam się chyba… Mam wizję siebie siedzącej w ciemnej spelunie z papierosem w ręku, wygłaszającej spokojnie to wszystko.
Nie, nie żalę się. Jak powiedziałam na początku – ja to przyjmuję do wiadomości. Nie martwię się – co mi to da? Płakałam – tylko raz. Krótko. Nie poddam się, bo perspektywa życia z marzeniem, którego nie ziściłam tylko z powodu tego, że urodziłam się w takim, a nie innym kraju, jest zbyt straszna.

Napisano w: przez Mrs TeATime